Howest Kortrijk| Industrial Design Center met haar ProtoLab, presenteert de 5e editie van het Prototyping Event, uniek in Vlaanderen. Prototypes verlenen organisaties binnen domeinen als productontwikkeling, architectuur, entertainment, kunst … informatie omtrent functionaliteit, vorm, tactiliteit, enz. Ze visualiseren concepten en versnellen het beslissingsproces. B

‘Prototyping Event 2012 offers a mixture of state of the art, home applications, real cases concerning prototyping during a design process, rapid prototyping, additive layer manufacturing, 3D printing and virtual tools. A perfect opportunity to meet numerous distributors, manufacturers and users of various technologies. Speakers from home and abroad bring testimonies from industrial, artistic, architectural and other contexts.’

Het event richt zich tot:

• Industrieel Designers
• Product ontwikkelaars
• R&D managers
• Company management
• Productie
• Animatie & entertainment industrie
• Kunstenaars
• Architecten
• Model bouwers
• Bedrijven met investeringsplannen (software/hardware)

Sprekers uit topbedrijven (Philips, Layerwise, P&G oa) komen er hun cases toelichten, alsook de oversympathieke kunstenaar Nick Ervinck. Bovendien kan je de tentoonstelling bezoeken op de Week van het Ontwerpen. Beide evenementen gaan door in de NMBS loods, Kortrijk Weide.

Alle info omtrent het Prototyping Event vind je op de website: http://www.howest.be/prototypingevent2012/

Op de website Week van het Ontwerpen (van 22 juni tot en met 1 juli) kan je nog meer fijne evenementen ontdekken.

Een must voor ieder die interesse heeft voor creatieve ontwikkeling.

Oproep voor Ontwerpbureaus:

‘Fantastic Concepts op de Week van het Ontwerpen’

Dit luik wordt ingevuld met een opmerkelijk visueel concept: elk ontwerpbureau presenteert zich als een reusachtig opengeslagen boek van 2m40 hoog en en 3m20 breed. Op het boek wordt uw visionair project afgebeeld, waarbij u zelf een ontwerp maakt voor een onderwerp of thema voor het jaar 2025!

Het jaar 2025 is veraf en tegelijk dichtbij, waardoor u uw fantasie kunt tonen in vormgeving, technologische vernieuwing, user interface …. kortom ‘visionair’. Wij verwachteneen ontwerp dat zich onttrekt aan de MAYA-wet, most advanced yet acceptable.

Alle panelen volgen het zelfde opgegeven stramien: op de linkerzijde komt één (digitaal) beeld, op de rechterzijde komen dan de naam van het ontwerpbureau, een beknopte tekst waarin de core business en filosofie van het bedrijf weergeven (Nl/Fr/En) worden met korte beschrijving van het ontwerp en de contactgegevens.

Deadline voor inzending is 10 mei. Meer info: http://www.designregio-kortrijk.be/nieuws/open-oproep-fantastic-concepts

Haptic & Adapting for Distortion

Het is de enige Japanse naam die ik zo vlot kan uitspreken: Hiroaki Umeda. Ik ben hem nu al een paar keer tegen het lijf gelopen, tweemaal op de planken in het Kortrijkse en in Lille met zijn installaties. De eerste maal was op de opening van Next een tweetal jaar terug. Net zoals Emio Greco op mij een geweldige indruk had gemaakt, deed ook deze man dat toen. Beide niet met elkaar te vergelijken – maar wat mij zo boeide was de volledig nieuwe beeldtaal waar zij gebruik van maakten. Umeda doet dat nog meer dan Greco. We krijgen een bizarre mix van computer sounds, een perfect uitgevoerde choreografie (de man danst bijzonder beheerst) met daarop een architecturaal gesculpteerd verhaal. Umeda werkt blijkbaar vaak in 2 delen (met pauze), wat volgens mij te maken moet hebben met de complexe lichtprogrammatie (we hoorden van de lichtman dat dit geen simpele opgave is). In het eerste deel zie je hem bijna niet, behalve wanneer een aantal lichtstrepen hem raken. Het vraagt inderdaad wat inspanning van de toeschouwer – echt dansen zie je hem niet doen. Maar de compositie en het spel met de lichtstrepen is zo fenomenaal goed, dat je – wanneer je het enigszins toelaat – in een soort trance terechtkomt. Je voelt je blik als het ware vaag worden, ruimte krijgt een andere dimensie. In het tweede deel zien we de man in een opgelicht vierkant. Dit is de danser Hiroaki Umeda die menig man versteld zal doen slaan. Waar het publiek in eerste deel erg onrustig was, veranderde dat helemaal na de pauze. De man beweegt als het ware sneller dan het licht, keurig afgelijnd is elke beweging, perfect op 90°. Er is een vibe die hij alleen beheerst, een energie en power die op 1m2 uitbarst, seconde na seconde. Wanneer het licht gaat dimmen voel je hoe hij nog blijft bewegen in een snel tempo, alsof hij vecht tegen het eind, alsof hij door het dansen opnieuw energie wil geven aan het licht. Het licht gaat nog eenmaal aan and … cut.
Soms krijg je weleens de vraag: ‘als je eens 1 dag met een held mag doorbrengen, we zou dat dan zijn?’. Meestal heb je niet instant een idee. Maar deze zal ik vanaf nu onthouden. Als je ‘t mij vraagt, dan wil ik wel eens een dag met Hiroaki Umeda doorbrengen, lijkt me best geschift.

Het logo van Abattoir is een heel bange aap want dat is wat mensen zijn; bange apen met veel zorgen. Deze voorstelling gaat over apen. Over één oude aap die komt te sterven. (website Abattoir Fermé)

Tourniquet was de eerste voorstelling van Abattoir Fermé die ik heb gezien en ik zat dan ook vol ongeduld uit te kijken naar deze nieuwkomer getiteld ‘Monkey’. Het is een trancegevoel dat me in hun voorstelling zuigt. Niet verwonderlijk: een typische mannenstem op band begeleidt je naar je innerlijke zelf. Je mag naar hem luisteren, maar het moet niet. Hij telt af en dan mag je weer je ogen openen. We komen in de angstige droomwereld vol demonen terecht. 4 acteurs omringen een oude man op zijn sterfbed. Hij leeft en beleeft. Er worden geen woorden uitgewisseld. Dat is de sterkte van dit gezelschap: muziek, decor, licht en gestiek bezorgen de toeschouwer een dwepende beleving. Maar ook het oog voor fijne details (mannen op rode hakken) en de algemene esthetiek maken het af. Het is bovendien een sexy gezelschap met bijzonder schone vrouwen. Voldoende naakt, soms op het pornografische af, maar steeds met een ontzettend groot gevoel voor stijl. Scènes worden beelden die op het netvlies blijven plakken, het voelt aan als een film in 3D. Het ritualistische krijgt de tijd en ruimte die het nodig heeft om zich te ontplooien. Als afsluiter weergalmt een stevige technoplaat door de zaal. Je zegt niks anders dan: ‘whaw!’…

Etienne Guilloteau (Frankrijk, afgestudeerd aan P.A.R.T.S. in 2008) concentreert zich op de relatie tussen dans, muziek en licht. Deze drie elementen verduidelijken de titel, het zijn de drie schrifturen, de drie talen die de choreograaf hanteert in de voorstelling. Een kaal podium, verlicht aan hand van een serie TL lampen en een afgebakend frame met 4 zwarte, opgerolde gordijnen. De 3 dansers komen het podium op en elk op hun beurt voeren ze een gelijkaardige sequens uit die vooral uit armbewegingen bestaat terwijl ze zich van links naar rechts bewegen. Geen grootse dansvormen, maar strikt afgebakende en zich tot een beperkte ruimte actions. Pianist Alain Franco begeleidt live op de piano. Er wordt ons een mooi lichtkader beloofd en dat komt er ook. Het licht van de TL lampen verglijdt naar een warme kleur van een centrale spot centraal op het podium, die nu eens naar beneden gelaten wordt en dan weer naar boven waarop we de grote schaduwen van de dansers tegen de wand zien. Er wordt wat geflirt met de grenzen van de ruimte, de dansers treden erbuiten en bewegen zich opnieuw naar binnen. De gordijnen worden ontrold, nadien volledig losgemaakt. Er zit wel degelijk beweging in de voorstelling, zij het dan miniem en op een beperkte oppervlakte. Perfect uitgevoerd, technisch van een erg hoogstaande niveau. Deze mensen kunnen dansen. In alle eerlijkheid dien ik toe te geven dat dit soort choreografie mij minder aanspreekt, maar da’s een kwestie van smaak. Het uitblijven van een verhaal, het accent op de techniek, de niet altijd even toegankelijke muziek, de afwezigheid van een dialoog tussen de dansers doet mij een beetje op mijn honger blijven zitten. Niettemin een veelbelovend figuur die Etienne Guilloteau.

Operabar ‘In de pauze’

Het lichtfestival in Gent was alweer een voltreffer. Veel te veel volk, maar prachtige interventies in deze fantastische stad. Nog meer van dat genieten deed ik zaterdag avond in ‘In de pauze’, een nieuw etablissement in Gent in de Serpentstraat. We kennen allemaal jazzcafé’s, je vindt ze in elke stad die naam waardig. Maar een operabar, dat is voor ‘t eerst dat ik er eentje tegenkwam. Jonathan Raman, zelf operazanger, jong en bijzonder talentvol, opende de zaak een aantal maand terug. Wat een lumineus idee! Sinds jaar en dag bezorgt Klara mij regelmatig kippenvel. Ook in de operavoorstelling is dit gevoel mij vaker bekropen. En zaterdag gebeurde hetzelfde in ‘In de pauze’. Jonathan had een Italiaans pianist uitgenodigd, Matteo Pirola en een zangeres Annelies. Ze brachten samen gedurende een 45 minuten een mooi ensemble van beter en minder gekende klassieke nummers. Genieten noem ik dat! Een heel divers publiek kon dit absoluut appreciëren. Naast mij zaten 3 bevallige dames, een fijn internationaal gezelschap die de nummers bleken te kennen. Ook zij studeren aan de Opera Studio in Gent. Flanders Operastudio Vlaanderen is een postgraduaat opleiding voor jonge zangers-acteurs met een opleiding klassieke muziek en een specifieke belangstelling voor opera en muziektheater. Deze opleiding voorziet in een intensieve voorbereiding met het oog op een professionele carrière. Zoals het ook vaak in jazzbars gebeurt, gingen deze dames spontaan bij de piano staan en het leek wel aslof ze er niet genoeg van kregen. Elk op de beurt, samen … tot ook Jonathan Raman op het podium kwam.

Wat een gezellige avond. Genieten in stijl! Het interieur maakt het plaatje compleet. Een fijn idee voor een Joanna et ses Amis! Interesse, maar nog niet in mijn mailinglist? Stuur me een mailtje!

Musici: Liliana Sebastiao, Matteo Pirola, Joanne D’Mello, Jonathan Raman

Sinds enige tijd werk ik regelmatig samen met een aantal mensen van het Esenkasteel in Diksmuide. Dat is een plaats waar verschillende teams samenzitten rond streekwerking. Twee jaar geleden werd een project ingediend bij Europa om de Westhoek van een andere kant te laten zien en zodoende de clichés te overstijgen. Dit alles resulteerde in een campagne getiteld, de Westhoek Inspireert. Ik geef het helemaal graag toe: ik ben verliefd geworden op de Westhoek. Telkens als ik er kom, word ik rustig (cliché, maar waar). De mensen zijn er super gezellig  en open en spontaan (cliché, maar waar). Ik wil meer ontdekken in die Westhoek, want het is echt iets apart en écht prachtig. Persoonlijk heb ik er de laatste weken veel jonge artistieke talenten leren kennen. Een aantal jonge schilders, maar ook docu-maakster Annabel Verbeke die het formidabele ‘Les enfants de la mer/mêre’ heeft gemaakt en daar ook een aantal nationale en internationale prijzen mee wegkaapte.

Op het lanceringsevent van ‘De Westhoek Inspireert’ werd haar documentaire getoond, je kon nauwelijks een ziel horen ademen in de zaal. Zo integer, zo pakkend, zo intiem en mooi gemaakt. Annabel is één van de rolmodellen in de campagne en zo zijn er nog een 18-tal. Allemaal mensen die in de Westhoek wonen en er hun activiteit uitvoeren – op een bijzondere manier. Zo kwam ik gisteren op een bepaald moment in Diksmuide voor een façade te staan van een prachtige woning langs het water. Het was Miguel Bouttry die ons er naartoe had geleid. Miguel is gids. Je kan hem huren en dan neemt hij jou mee op ontdekkingstocht door de Westhoek. Jonge gast, kan heel leuk vertellen, echt een aanrader. Als je hem wil huren, hij noemt zijn bedrijfje ‘Rent a Guide‘.

foto gemaakt door Michael Depestele – Kodakist

Het was dus Miguel die ons tot bij Adam Verstraete bracht, nog één van die rolmodellen. Adam drinkt graag bier en daarom besloot hij om zelf bier te brouwen. Dat werd het Papegaei bier. Toegegeven, het aantal pintjes dat ik in mijn leven heb gedronken kan ik wellicht op 1 hand tellen. Maar dit is geen pintje. Dit is een super lekker bier, zeker en vast met liefde gebrouwen. Met hoppe uit de Westhoek uiteraard.

foto gemaakt door Michael Depestele – Kodakist

Adams winkeltje is super schattig, het etiket van de fles in prachtig en gestyled door het bureau ‘November’. Je kan de flessen in 1l kopen ook. Adam serveerde die in een klein cava glaasje. Blijkbaar is het een ideaal aperitief. Ondertussen kennen ze ‘t al in Gent, Antwerpen wordt het eerst volgende project.

Dit alles en nog veel meer kan je bekijken op de website van ‘De Westhoek Inspireert’. Men is er ook op zoek naar het 20e rolmodel. Ken jij dus iemand in de Westhoek die vernieuwend bezig is, klik vul dan het formulier in. Het loont de moeite, écht!

An unhealthy coffee addiction resulting in periods of insomnia, which in time combined with an uncompromising je-m’en-foutisme gave birth to a trademark style. Faces marked by the tension of modern day living, balancing on the tipping point between the grime of the city and the frivolous facade of metropolis. Warm in their darkness, refined in their dirtiness. (website Bonnefooi)

Mon Ami Alex Deforce heeft vele talenten, één daarvan is kunstwerken maken. Ik zag ze onlangs al op zijn Facebook passeren – mooie, impressionante portretten van dieren. Ik was meteen verkocht. Ik ben dan ook ontzettend aangenaam verrast en gecharmeerd bij het lezen van deze uitnodiging voor zijn tentoonstelling:

ALEX DEFORCE
presents :
PORTRAITS
(ft. Marc Moulin, Dâm Funk, MF Doom, Usain Bolt, The Sedan Vault and more)

January 16 – February 16
(vernissage : Monday Jan.16 5pm – 9pm)

Bonnefooi
Steenstraat / Rue des Pierres 8
1000 Brussels

Zoals ik uit de website kan afleiden, heb ik niet de indruk dat we de dierenportretten te zien krijgen. Zeker eens gaan zien, het is niet iets wat je al vaak hebt kunnen bekijken. Alvast eens piepen op de site van Alex Deforce zelf. Iedereen van harte welkom dus op de vernissage of daarna!

Het autosalon zit er weer aan te komen, altijd wel spannend en een heus event op zich! Alle automerken zijn opnieuw fel aanwezig in het straatbeeld, op de radio, op tv en op het internet. De één al op een inventievere manier dan de ander … Deze bijvoorbeeld, die doet je dansen!

Ogilvy heeft op een leuke manier de extra uitrusting en voordelen van Ford Focus Sound Connection in geluiden omgezet en er een nummer mee laten maken. Daarvoor werkten ze samen met DJ Bobby Ewing, bekend van Discobar Galaxie, Martians en vroeger ook Shameboy. Op die manier wordt de verzameling van extra uitrusting en voordelen op een leuke manier tastbaar.

In een film die online wordt verspreid via bannering en de www.soundconnection.be, kan iedereen ontdekken hoe het nummer ‘Focus Right’, werd gemaakt. Bovendien kan je het gratis downloaden en kan iedereen die zich geroepen voelt zelf aan de slag met de Sound Connection geluiden. Want ook de set met de afzonderlijke geluiden kan je gratis downloaden via de website.

Mon Ami Matthieu van den Bogaert maakte een mooi jaaroverzicht voor 2011. Matthieu is in zijn dagelijkse bezigheden vooral actief op het domein van de communicatie. Het overzicht is dan ook sterk daarop gefocust en is heel leuk om lezen en interessant voor iedereen die in de branche actief is. En Matthieu gebruikt één van mijn favoriete online tools: issuu! Handig om teksten online leesbaar en esthetisch te maken. Het jaaroverzicht kan je hier lezen.

Waar Samber en Maas samenkomen, met mooi verlichte wandelpaden langs het water en het museum Felicien Rops. Namen is beslist één van de mooiere steden uit het Waalse gebied. Het was een aantal jaar geleden dat ik er research moest doen en toen reeds had gemerkt dat de stad best gezellig is. Tijdens de vakantie leek het mij een ideale bestemming om er eens tussenuit te knijpen. Op booking.com vond ik Château de la Poste en ik was meteen verkocht. Een echt Château aan de buitenkant en een prachtig en knus ingericht hotel aan de binnenkant. Het Extremis design was er flink vertegenwoordigd. Dit gemengd met een aantal naturel aandoende objekten zoals de stoelen met hertengewei, de prachtige lederen zetels, koeievellen op de grond en knappe verlichting. De kamers zijn niet bepaald indrukwekkend – of toch de onze niet – maar best praktisch. Het ontbijt lekker gezond, maar niet bepaald gevarieerd wat kaas en vlees betreft. De walking diner ’s avonds daarentegen was beslist eentje om in het hotel voor te blijven. Een sommelier helpt je in zijn wijnafdeling de juiste wijn te kiezen. Na het diner kan je gezellig verder keuvelen in de grote kamers bij de haard, met een goed glas rode wijn. TLMagazine is één van de magazines die je er kan lezen. Dat vertelt een en ander over de stijl aldaar. In Namen het museum Félicien Rops nog eens bezocht. Rops maakte vele illustraties voor boeken en tijdschriften. Hij was een geode vriend van Charles Baudelaire onder andere. Dood en erotiek zijn constanten. Niet te verwonderen, hij genoot ontzettend van de dames van plezier in de Parijse hoerenbuurten. Bij ons een ietwat minder bekende naam, maar beslist de moeite om te gaan bekijken!