Sinds enige tijd werk ik regelmatig samen met een aantal mensen van het Esenkasteel in Diksmuide. Dat is een plaats waar verschillende teams samenzitten rond streekwerking. Twee jaar geleden werd een project ingediend bij Europa om de Westhoek van een andere kant te laten zien en zodoende de clichés te overstijgen. Dit alles resulteerde in een campagne getiteld, de Westhoek Inspireert. Ik geef het helemaal graag toe: ik ben verliefd geworden op de Westhoek. Telkens als ik er kom, word ik rustig (cliché, maar waar). De mensen zijn er super gezellig  en open en spontaan (cliché, maar waar). Ik wil meer ontdekken in die Westhoek, want het is echt iets apart en écht prachtig. Persoonlijk heb ik er de laatste weken veel jonge artistieke talenten leren kennen. Een aantal jonge schilders, maar ook docu-maakster Annabel Verbeke die het formidabele ‘Les enfants de la mer/mêre’ heeft gemaakt en daar ook een aantal nationale en internationale prijzen mee wegkaapte.

Op het lanceringsevent van ‘De Westhoek Inspireert’ werd haar documentaire getoond, je kon nauwelijks een ziel horen ademen in de zaal. Zo integer, zo pakkend, zo intiem en mooi gemaakt. Annabel is één van de rolmodellen in de campagne en zo zijn er nog een 18-tal. Allemaal mensen die in de Westhoek wonen en er hun activiteit uitvoeren – op een bijzondere manier. Zo kwam ik gisteren op een bepaald moment in Diksmuide voor een façade te staan van een prachtige woning langs het water. Het was Miguel Bouttry die ons er naartoe had geleid. Miguel is gids. Je kan hem huren en dan neemt hij jou mee op ontdekkingstocht door de Westhoek. Jonge gast, kan heel leuk vertellen, echt een aanrader. Als je hem wil huren, hij noemt zijn bedrijfje ‘Rent a Guide‘.

foto gemaakt door Michael Depestele – Kodakist

Het was dus Miguel die ons tot bij Adam Verstraete bracht, nog één van die rolmodellen. Adam drinkt graag bier en daarom besloot hij om zelf bier te brouwen. Dat werd het Papegaei bier. Toegegeven, het aantal pintjes dat ik in mijn leven heb gedronken kan ik wellicht op 1 hand tellen. Maar dit is geen pintje. Dit is een super lekker bier, zeker en vast met liefde gebrouwen. Met hoppe uit de Westhoek uiteraard.

foto gemaakt door Michael Depestele – Kodakist

Adams winkeltje is super schattig, het etiket van de fles in prachtig en gestyled door het bureau ‘November’. Je kan de flessen in 1l kopen ook. Adam serveerde die in een klein cava glaasje. Blijkbaar is het een ideaal aperitief. Ondertussen kennen ze ‘t al in Gent, Antwerpen wordt het eerst volgende project.

Dit alles en nog veel meer kan je bekijken op de website van ‘De Westhoek Inspireert’. Men is er ook op zoek naar het 20e rolmodel. Ken jij dus iemand in de Westhoek die vernieuwend bezig is, klik vul dan het formulier in. Het loont de moeite, écht!

An unhealthy coffee addiction resulting in periods of insomnia, which in time combined with an uncompromising je-m’en-foutisme gave birth to a trademark style. Faces marked by the tension of modern day living, balancing on the tipping point between the grime of the city and the frivolous facade of metropolis. Warm in their darkness, refined in their dirtiness. (website Bonnefooi)

Mon Ami Alex Deforce heeft vele talenten, één daarvan is kunstwerken maken. Ik zag ze onlangs al op zijn Facebook passeren – mooie, impressionante portretten van dieren. Ik was meteen verkocht. Ik ben dan ook ontzettend aangenaam verrast en gecharmeerd bij het lezen van deze uitnodiging voor zijn tentoonstelling:

ALEX DEFORCE
presents :
PORTRAITS
(ft. Marc Moulin, Dâm Funk, MF Doom, Usain Bolt, The Sedan Vault and more)

January 16 – February 16
(vernissage : Monday Jan.16 5pm – 9pm)

Bonnefooi
Steenstraat / Rue des Pierres 8
1000 Brussels

Zoals ik uit de website kan afleiden, heb ik niet de indruk dat we de dierenportretten te zien krijgen. Zeker eens gaan zien, het is niet iets wat je al vaak hebt kunnen bekijken. Alvast eens piepen op de site van Alex Deforce zelf. Iedereen van harte welkom dus op de vernissage of daarna!

Het autosalon zit er weer aan te komen, altijd wel spannend en een heus event op zich! Alle automerken zijn opnieuw fel aanwezig in het straatbeeld, op de radio, op tv en op het internet. De één al op een inventievere manier dan de ander … Deze bijvoorbeeld, die doet je dansen!

Ogilvy heeft op een leuke manier de extra uitrusting en voordelen van Ford Focus Sound Connection in geluiden omgezet en er een nummer mee laten maken. Daarvoor werkten ze samen met DJ Bobby Ewing, bekend van Discobar Galaxie, Martians en vroeger ook Shameboy. Op die manier wordt de verzameling van extra uitrusting en voordelen op een leuke manier tastbaar.

In een film die online wordt verspreid via bannering en de www.soundconnection.be, kan iedereen ontdekken hoe het nummer ‘Focus Right’, werd gemaakt. Bovendien kan je het gratis downloaden en kan iedereen die zich geroepen voelt zelf aan de slag met de Sound Connection geluiden. Want ook de set met de afzonderlijke geluiden kan je gratis downloaden via de website.

Mon Ami Matthieu van den Bogaert maakte een mooi jaaroverzicht voor 2011. Matthieu is in zijn dagelijkse bezigheden vooral actief op het domein van de communicatie. Het overzicht is dan ook sterk daarop gefocust en is heel leuk om lezen en interessant voor iedereen die in de branche actief is. En Matthieu gebruikt één van mijn favoriete online tools: issuu! Handig om teksten online leesbaar en esthetisch te maken. Het jaaroverzicht kan je hier lezen.

Waar Samber en Maas samenkomen, met mooi verlichte wandelpaden langs het water en het museum Felicien Rops. Namen is beslist één van de mooiere steden uit het Waalse gebied. Het was een aantal jaar geleden dat ik er research moest doen en toen reeds had gemerkt dat de stad best gezellig is. Tijdens de vakantie leek het mij een ideale bestemming om er eens tussenuit te knijpen. Op booking.com vond ik Château de la Poste en ik was meteen verkocht. Een echt Château aan de buitenkant en een prachtig en knus ingericht hotel aan de binnenkant. Het Extremis design was er flink vertegenwoordigd. Dit gemengd met een aantal naturel aandoende objekten zoals de stoelen met hertengewei, de prachtige lederen zetels, koeievellen op de grond en knappe verlichting. De kamers zijn niet bepaald indrukwekkend – of toch de onze niet – maar best praktisch. Het ontbijt lekker gezond, maar niet bepaald gevarieerd wat kaas en vlees betreft. De walking diner ’s avonds daarentegen was beslist eentje om in het hotel voor te blijven. Een sommelier helpt je in zijn wijnafdeling de juiste wijn te kiezen. Na het diner kan je gezellig verder keuvelen in de grote kamers bij de haard, met een goed glas rode wijn. TLMagazine is één van de magazines die je er kan lezen. Dat vertelt een en ander over de stijl aldaar. In Namen het museum Félicien Rops nog eens bezocht. Rops maakte vele illustraties voor boeken en tijdschriften. Hij was een geode vriend van Charles Baudelaire onder andere. Dood en erotiek zijn constanten. Niet te verwonderen, hij genoot ontzettend van de dames van plezier in de Parijse hoerenbuurten. Bij ons een ietwat minder bekende naam, maar beslist de moeite om te gaan bekijken!

Het is wellicht aan niemand voorbijgegaan en ook ik was er wild van. De sky lanterns die je onder andere bij AS Adventure kon kopen. Je zag ze op kerst en oudejaar en masse voorbij vliegen. Zelf had ik er mij een aantal aangeschaft, voor de familie met kerst, voor de vrienden op oudejaar. We schreven er allemaal onze wensen op. Het is niet altijd even makkelijk ze de hoogte in te laten vliegen, want inderdaad – wanneer er teveel wind is werkt het niet. Maar in elk geval – daar gingen ze onze dromen en wensen. Op een gezellige, met vuur verlichte bol de lucht in, langs kerkentorens en tussen het knallende vuurwerk – gedecideerd om onze dromen mee te voeren naar een geheime plek die we zelf niet zullen ontdekken. Het is mooi om je droom te zien reizen; brandend de zwarte nacht in. Je kan die dingen ook online bestellen, je zoekt op sky lantern of wensballon en je vindt ze meteen. Voor een kleine 5 euro heb je er al eentje. Moet mooi zijn op een trouwfeest! In de film Melancholia (Lars von Trier) kon je ‘t al een beetje zien.

Beyond words … and even further

Dit was wat mij betreft de topper van het Next Festival. Michèle Anne De Mey & Jaco van Dormael – wat een professionalisme! Je verwacht dit natuurlijk wel, maar het mag gezegd: dit was perfect! We zien een projectiescherm, een aantal mensen op scène, camera’s – het ziet er een beetje rommelig uit. And … action! Het wordt meteen duidelijk: de hele scène bestaat uit kleine maquettes die elk een bepaalde ruimte of omgeving voorstellen. 2 camera’s bewegen zich van de één naar de andere ‘ruimte’, waar we telkens 2 personen, een man en een vrouw, een dans zien uitvoeren met de handen (zie foto). De choreografie is dermate sensueel en geladen, dat je abstractie maakt van die handen en er echte personages in ziet. De camera filmt alles in close up. Resultaat: je waant je in een andere wereld, een sprookjeswereld. Het meest fascinerende is de manier waarop met heel eenvoudige middelen een volledig nieuwe dynamische wereld wordt opgebouwd. Het zou magnifiek zijn mochten we dit eens van heel dichtbij kunnen zien …

Het verhaal op zich had ietwat beter gekund, maar de visuele prikkeling was wondermooi en aangenaam.

Je voelt het! Er beweegt heel wat op het niveau van productpresentatie. Een vriend-fotograaf zegt het al een tijdje terug: fotografie is entertainment geworden. Check deze site voor een aantal hele mooie portretten, met animatie: cinemagraphs.com. David Claerbout heeft dit natuurlijk al langer in zijn kunst getoond – kunst loopt dan ook heel vaak voor op allerlei maatschappelijke trends of zelfs de wetenschap. Het was Tom Palmaerts van Trendwolves die het had over ‘Dreamotion’ – ’slow dreaming in a fast moving world’. Een trend waarbij we best ok zijn met het snelle tempo dat we dagelijks aanhouden, maar waarbij we ook op zoek gaan naar die zachte, rustige momenten. Jamie Woon en co zijn daar voorbeelden van. Ook op deze beelden voelen we de sporen van die fast moving world, maar ervaren we des te meer de rust en het zen-moment. Benieuwd hoe deze beeldtaal zich verder zal evolueren. Het ziet er in elk geval beeldig uit!

‘Maar ik ben niet schuldig, dat is een vergissing. Hoe kan een mens trouwens eigenlijk schuldig zijn? We zijn toch allemaal mensen, de een zo goed als de ander. – Dat is juist, maar zo spreken gewoonlijk de schuldigen.’ [Het proces, Franz Kafka] – website Next Festival

Het was een kille winteravond en alles lag er wat verzopen bij. Ik had nog op de laatste knip 2 tickets kunnen wegkapen voor de voorstelling van Berlin: ‘Land’s End’. Vorig jaar waren ze ook op het Next festival te zien – ik was er toen niet zoooo weg van, ook al vond ik het goed, alleen al omdat het echt eens wat anders was. Maar soms moet je jezelf wat tijd geven om een gezelschap te leren kennen en de taal te begrijpen. Transfo in Zwevegem vormde de perfecte lokatie voor deze performance. Het oude fabrieksgebouw ademt nog leven uit, een beetje mysterieus wel. Afgelegen, langs het water – het sfeertje en gezelschap zaten goed. We kregen allen een dik deken om ons te verwarmen, wat best van pas kwam – daar het werkelijk ontzettend koud was in de onverwarmde ruimte.

We zien een heleboel – ik geloof een 12-tal – machines. Elk werkt zelfstandig op een eigen techniek. In één kamer hangt een haardroger boven een wasbekken (met goudvissen), of we zien een deur van een koelkast automatisch open- en dichtklappen. In de koelkast zien we achter een berg pannekoeken twee voeten steken. Of nog- een ronddraaiend element met een koffietas waar verse koffie in gegoten wordt en wat verderop het parcours een blauw, giftig pilletje. Uien, een stofzuiger, een koffer van een wagen … er was vanalles. Tijdens de voorstelling werd duidelijk dat deze machinerieën de scenario’s voorstellen die bedacht zijn geweest om een man te vermoorden.

De hoofdacteurs komen op scène niet in fysieke, dan wel in digitale vorm – gefilmd en vertoond op plasma’s die de grootte hebben van een menselijk lichaam – alsof ze echt aanwezig zijn. 2 plasma’s en de acteurs die met elkaar lijken te interageren. Later tijdens de voorstelling zien we de rechter en de rechercheurs ook allen op die manier aanwezig. Ze zijn er maar ze zijn er niet, ze spreken op elkaar in maar ze doen dat ook niet. De montage is dermate knap, het camerastandpunt zo opgesteld – dat het lijkt alsof iedereen in dezelfde ruimte aanwezig is. Alsnog zien we de acteurs live on stage. Een pijnlijk en emotionele dialoog komt op gang, in de kou en in het donker. Frans en Nederlands wordt door elkaar gesproken, het publiek is muisstil.

Machinerie en plasma’s, het lijken twee constanten in het idioom van Berlin.

Het verhaal is echt gebeurd. Ik vertelde erover in de Westhoek en men wist meteen waarover ik het had: ‘t Groot Moerhof, een huis dat in Frankrijk en België is gebouwd. De landsgrens loopt er recht doorheen. Daar vond een proces plaats met een Belgisch en Frans burger. Echt gebeurd dus … What a story! De voorstelling reist rond. Een aanrader voor wie eens een ander theater wil zien.