Sinds jaar en dag ben ik FAN van Liebaert Projects. Gery Van Tendeloo is zonder twijfel een van ’s lands meest visionaire kunstkenners – respect! Kortrijk – niet altijd bij de deur, maar deze is zeker de moeite om mee te pikken! Fijn sfeertje, leuke mensen, goeie kunst!

Liebaert Projects is een Stichting voor Hedendaagse Beeldende Kunst in Kortrijk. De vzw werd opgericht in 1998 en organiseert regelmatig tentoonstellingen, projecten en performances van hedendaagse kunstenaars. Voor die doeleinden werd een oud-industriëel pand aangekocht , dat geklasseerd werd en in renovatie is, gelegen Minister Julien Liebaertlaan 1 b 8500 Kortrijk.

http://www.liebaertprojects.be

Aankondiging van de nieuwe Liebaert Projects screening:

“Liebaert Projects” is extremely proud to invite you to the film screening of the artwork “Ourhouse 1,2 & 4” (2010-) from the brilliant British artist Nathaniel Mellors ( Doncaster, 1974). This film will be shown for the first time in Belgium. Artist Nathaniel Mellors has adopted the formal structure of a TV series: the work-in-progress Ourhouse will eventually consist of six episodes, the first three episodes being the central focus of the exhibition at the Liebaerthal, Kortrijk. Dutch subtitles.

Location: Liebaerthal, J. Liebaertlaan 1b, 8500 Kortrijk

Ourhouse was co-commissioned by De Hallen Haarlem and The British Art Show, and was made possible by generous financial support from the Dutch Film Fund and the Netherlands Foundation for Visual Arts, Design and Architecture.

Courtesy of the artist and Diana Stigter Gallery, Amsterdam

Admission fee: 7€ / Bar open from 19,30 h. See also www.liebaertprojects.be under ‘upcoming projects’.

Joanna et ses Amis zet 2011 in met An Island, een film van Vincent Moon over de Deense band Efterklang (hun muziek kan je hier beluisteren).

De film kan je niet zien in de bioscoopzalen, noch op dvd kopen. Als organisator kan je de film downloaden nadat je de toestemming hebt gekregen een vertoning voor publiek te organiseren.

Joanna et ses Amis brengt een projectie van de film op 31 maart in de Studio van Frederik Oppeel in Gent.

De TRAILER van An Island kan je hier bekijken.

INSCHRIJVEN kan via mail (tem maandag 28 maart 2011) en is verplicht. Joanna et ses Amis is een netwerk avond die enkel slaagt als je zelf iemand uit je eigen netwerk meebrengt. Deze persoon dient zich ook in te schrijven. Een zitje kost 3 euro (te betalen aan de deur).

FOOD & DRINKS worden geserveerd aan heel democratische prijzen: bubbels, wijn, fris + sushi.

DATUM & LOKATIE 31 maart om 19u30 (deuren open vanaf 19u)

Fotostudio Frederik Oppeel

Minnemeers Business Center
Blekerijstraat 75 Unit 1/32
9000 Gent

Meisjes op rolschaatsen, hamburgers en goeie cinema

Op zaterdag 9 april kan je Adam Shankmans Hairspray en Russ Meyers Faster Pussycat Kill Kill! vanuit je wagen bekijken. Buda organiseert samen met Can’Art en Ring Shopping Kortrijk Noord een echte drive-in cinema op de Quick-parking. Hoe lang hebben we daar niet op zitten wachten! Net zoals toen, wordt er aan de auto drank en eten opgenomen en besteld. Dat gebeurt door 8 Quick-meisjes op rolschaatsen. Een ticket kost 15€ per parkeerplaats en kan je halen in het Buda-bureau en in Budascoop vanaf 15 maart. Er is plaats voor 100 wagens.

Esthetisch voyeurisme

De mooie Ariane Loze is 25 jaar. Onlangs kwam ik met haar videokunst in contact op Fresh (Buda toont kersvers werk van de kunstenaars die er aan het werk zijn). We zien een heel serene setting: een appartementsblok in Berlijn. Een meisje zit op haar kamer en slaat de buren gade. Het begint geleidelijk aan op te vallen dat alle personages vrouwen zijn. Ze lijken op elkaar. Een vrouw komt thuis van een nachtje stappen en hangt nog een eindje aan de phone. Een andere krijgt bezoek van haar ex. Dat loopt minder goed af, onze voyeuriste krijgt wat schrik. Een derde, ietwat neurotisch type, is met vanalles bezig in het huishouden. Het meisje wordt moe en valt in slaap. Er gebeurt niet veel, er spelen zich geen hoorbare dialogen af. We kijken mee met het meisje, dat Ariane zelf blijkt te zijn. Ariane breekt uit haar kamer, daalt de trap af, komt op het binnenplein en overkijkt alle kamers nog eens. Ze lacht.

Het verhaal op zich is niet bepaald boeiend, maar de esthetiek van de personages, het coloriet dat wel eens aan Borremans’ werk doet denken, de mooie kamertjes in simpele aankleding en het goede tempo en korte duur van de kortfilm, maken van Hinterhof een sympathieke creatie. Finaal kom ik nog te weten dat alle personages Ariane zelf zijn. Ik had zo’n licht vermoeden, maar had het toch niet helemaal door.

Maxime Dierickx – oa cameraman bij Hans Op de Beeck – nam de cinematografie voor zijn rekening.

Op de website lezen we nog dit:

In HINTERHOF, cinema goes back to basics. No grand sets or expensive special effects, no extended cast, nor an expanded crew of production assistants. Only one actress who continually renames herself into other characters. This multiple duplication could easily be approached from a psychoanalytic perspective. But rather than calling into being a narcissistic mirror palace, the chosen strategy of duplication creates a kaleidoscopic universe in which the body is used as the simplest of tools to uncover the mechanisms behind the medium film (like the development of narrative, the editing process and the spectator’s perception of the dramatic space). In doing so, Ariane returns to a number of basic questions with which the filmic medium – and broader: visual culture – is already engaged for quite some time now: how is fiction being created? How does an interplay come into being between estrangement and suspension of disbelief? And how can the process of cutting, sampling and pasting (in short: editing) be exposed as a practical film process that is more important in generating meaning than creating a believable fictional world?

In this research, the position of the (cinematographic) image is therefore radically reconsidered: the (cinematographic) picture is obscure in its simplicity, and therefore radically depends on the images by which it is surrounded. This relation is complicated even further as a result of the integration of (a part of) the filmic history.

Ogen luisteren en oren zien

HEARSEE is de laatste nieuwe voorstelling van Flat Earth Society. Onlangs was een try out te zien in Muziekcentrum Track in Kortrijk, in de schitterende Concertstudio die een aantal jaren terug volledig werd vernieuwd.
Bezieler Peter Vermeersch is componist, klarinettist, saxofonist en producer in het rockmilieu (o.m. dEUS, Raymond van het Groenewoud). Hij componeerde voor theater- en dansproducties van o.m. Wim Vandekeybus en Anne Teresa De Keersmaeker. Flat Earth Society maakt voor 95% de muziek zelf. FES is erg op jazz gericht, maar gaat ook allianties aan met andere kunstdisciplines, zoals theater en film.

HEARSEE is zo’n project en toont een tiental filmpjes, zonder enige onderlinge rode draad, behalve dan dat ze op zijn minst om het meest bizar waren, zoals het hilarische The mystery of the Leaping Fish uit 1916 of het behoorlijk walgelijke Sybille van onze eigen Wim Delvoye. Op elke filmische creatie heeft FES een stukje gecomponeerd. De versie die ik te zien kreeg was een try out. Deel 1 was beduidend rustiger dan deel 2. Het kwam dan ook een beetje traag op gang en ik bedacht wel eens dat het goed was om een visuele prikkel te hebben, omdat het anders misschien een beetje saai was geweest. Het heeft geduurd tot na de pauze om er de nodige dynamiek in te vinden. Beslist een aparte voorstelling die de moeite is om te zien. Alleen hoop ik dat de try out ook de band overtuigd heeft van de sterkere stukken en deze dan ook prominent aanwezig zullen zijn in het verdere touren van deze voorstelling.

Prachtige animatie van Emile Cohl uit 1908: Fantasmagorie

Hans Op de Beeck staat sinds jaren bekend als een van de beste Belgische kunstenaars. Zijn werk heb ik altijd weten te appreciëren omdat het zo meticuleus, vernieuwend, etherisch en esthetisch is. Toen ik onderstaande oproep zag, leek het mij niet meer dan logisch om mijn avondkleren uit de kast te halen en naar Brugge te rijden – uit respect voor de kunstenaar, maar uiteraard ook puur uit nieuwsgierigheid.

Ik had de oproep onder vrienden verstuurd en het was mijn meest kunstzinnig vriend die zich voor de gelegenheid met plezier in smoking hulde en aan mijn zijde zat tijdens de opnames.

Ondertussen is de kortfilm klaar en wordt hij in Argos vertoond. Canvas toonde een voorsmaakje tijdens Cobra tv deze avond.

“Sea of Tranquillity” is the name of a fictional cruise liner created by the artist, which serves as a metaphor for our modern attitude to time and space, our interpretation of the concepts of work and leisure, and, finally, the way in which we deal with our mortality. As such, it has a complex and poetic charge, but also presents a touch of irony regarding the superficial, safe and unimaginative leisure opportunities that are on offer on board the ship.

Het kleurenpalet schildert grijs, wit en een bizar blauwige tint. Cobra tv toonde niet veel van de film, maar voldoende om te triggeren. Te zien in Argos in Brussel tot en met begin februari.

… wordt vervolgd …

Meet the Quay Brothers

Voor wie nog wat tijd heeft in januari om een cultureel gat te dichten kan beslist nog alle kanten uit.

Een aantal ‘kaskrakers’ lopen nog tot de 23e: Cranach en Delvoye in Bozar. Lucas Cranach, tijdsgenoot van Dürer, maakte prachtige tekeningen en schilderwerken. De sensualiteit, maar soms ook het aandoenlijk primitieve, geven hem een heel aparte stijl. Ooit zag ik een retrospectieve in Madrid, waar de Bozar versie niet tegenop kan. Daarom was ik ook een weinig ontgoocheld, omdat Cranach mij toen vooral als schilder heeft weten te imponeren. De keuze om vooral tekeningen te tonen is interessant, maar voor wie vooral schilderkunst wil zien, zal hier niet aan zijn trekken komen. Wim Delvoye heeft zich volledig in het gotische idioom gestort, weliswaar op zijn manier. Een mish-mash van reeds bestaande elementen incorporeert hij in deze voor hem nieuwe beeldtaal. Spot en humor zijn hem niet vreemd. Zijn oog voor detail en fijne ornamentiek zegeviert in zijn kathedraal en de Helixes die we op het festival van Watou ook al zagen. Voor wie langs het Warandepark passeert: kijk naar het Bozar gebouw en je ziet vanaf het dak de 17m hoge toren die hij ooit toonde in Parijs en Venetië: Delvoye heeft er nog steeds zin in.

In Wiels is tem 30 januari de tentoonstelling Francis Alÿs – A story of deception te zien. Iedereen die ik ken en deze tentoonstelling heeft gezien boft – en terecht. Francis Alÿs intrigeert met zijn op het eerste zich absurde handelingen, zoals een groot en zwaar ijsblok over de straat slepen totdat het helemaal is gesmolten, of een duin fysisch verplaatsen. Hij documenteert zijn acties op film. Zijn kleine schilderwerkjes hebben mij vooral beroerd: dromen die hij heeft en in het diepe van de nacht op kleine doekjes weergeeft (Le temps du sommeil). Een hele mooie opstelling van de werken in een prachtig gebouw!

Van een uitgesproken intimiteit, maar behoorlijk zware content, getuigt de niet te vergeten tentoonstelling in het KMSKA over het werk van Anselm Kiefer. Kiefer heeft mij jaren geleden erg getoucheerd in het Ludwig Museum, toen ik een trap opging en bij elke trede een stuk van een imposante sculptuur te zien kreeg. Kiefers oeuvre is enorm, alles even bombastisch of geladen en prachtig van kleurenpalet. De doeken vullen de gehele ruimte, de elementen die op de doeken bevestigd zijn geven een waar 3D gevoel dat je opslorpt in het werk als het ware. Je wordt er stil van omdat het overdondert.

Nog in Antwerpen, in het fotomuseum, kan je tot 16 januari het werk van Boris Becker zien en dat van Willy Kessels. Boris Beckers wordt beschouwd als een van de belangijke grondleggers van de hedendaagse Duitse fotografie. Invloeden van het duo Bernd en Hilla Becher zijn beslist te bespeuren: een zakelijk en strakke representatie van huizen en andere gebouwen. Zijn serie Fakes is van een totaal andere soort representatie en toont objecten tegen felgekleurde achtergonden. De objecten hebben iets dubieus: ze zijn verzameld aan de douanes en hebben wel altijd iets te maken met drugssmokkel of namaak producten. Willy Kessels was tussen 1930 en 1940 een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de nieuwe, modernistische fotografie in ons land. 3D collages en fotoshop in de kinderschoenen! Interessante docu die aantoont hoe fotografie een ware revolutie heeft doorgemaakt.

Een absolute topper is de tetnoonstelling Visie op Centraal Europa in Brugge, gecureerd door Luc Tuymans. 5 lokaties (plus een cinema) met elke een historische betekenis herbergen de werken van 40 kunstenaars uit Polen, Duitsland, Oostenrijk, Kroatië, ALbanië en Tsjechië. De lokaties zijn makkelijk bereikbaar te voet. Uitgangspunt voor de tentoonstelling is de wereld van verschil die heerst tussen de steden Brugge en Warschau – zo lezen we in de brochure. Terwijl Brugge de eeuwen getrotseerd heeft, werd Warshau tijdens WOII vernield en daarna stilaan heropgebouwd. Grote namen: Gerard Richter, Neo Raush, Alex Katz, Sigmar Polke, Bruno Schulz, Guillaume Bijl, Luc Tuymans zelf en Andy Warhol, maar evenzeer eerstelingen voor mij.  De Quay Brothers hebben me absoluut overtuigd. Jan Svankmajer kregen we spijtig genoeg niet te zien, maar staat ook op het programma. Bij deze een paar beeldjes van deze twee laatste ontdekkingen.

Terwijl ik dit neerpen draait Canvas 3 kortfilms, waaronder Nachtuil van Uwamungu Cornelis en Candy Darling van Silvia Defrance. Op de allereerste  Joanna et ses Amis werd Nachtuil aan een select publiek getoond. Eerder verscheen er al eens een artikel in Knack over. Candy Dalring van Silvia Defrance, ook aanwezig op Joanna et ses Amis, is ondertussen al iets ouder, maar niet te missen. Erg geapprecieerd omwille van het artistieke, en een heel aparte beeldtaal. Silvia is – wat mij betreft – op een heel kunstzinnige manier met het medium bezig. Waar Mungu vooral een interessante en meeslepende sfeersetting weet weer te geven, verrast Silvia met een bijzonder visueel spel. Totaal verschillende genres, maar allebei steengoed als je ‘t mij vraagt. Silvia is ondertussen aan een nieuw project bezig, waarvoor ze nu onderzoek voert naar een nieuwe beeldtaal. Insider information laat beloven dat de opvolger voor Candy Darling beslist een erg vernieuwend werk wordt. Dit krijgt zeker een vervolg … veel kijkplezier!

Lees meer over Uwamungu Cornelis’ Nachtuil: artikel Knack

Meer weten over Silvia Defrances film kan op de Candy Darling-website

Klik hier om meer te weten over Joanna et ses Amis

Joanna Desmet

In het stukje over de tentoonstelling ‘miXed2010′ had ik het over een film van Roland Gunst. Hieronder kan je de trailer bekijken. Roland liet weten dat hij flink aan het werk is met de producer om de film aan het grote publiek te kunnen laten zien. Ontroerend …

Alles kan je volgen op de website van coloubar: klik hier

Uwamungu presenteerde vroeger al zijn kortfilm ‘Nachtuil’ op Joanna et ses Amis: klik hier

Zijn talent wordt nu ook in het grote land der media opgepikt. Onlangs verscheen een artikel op de Focus Knack website.

Bravo!

Joanna Desmet