An unhealthy coffee addiction resulting in periods of insomnia, which in time combined with an uncompromising je-m’en-foutisme gave birth to a trademark style. Faces marked by the tension of modern day living, balancing on the tipping point between the grime of the city and the frivolous facade of metropolis. Warm in their darkness, refined in their dirtiness. (website Bonnefooi)

Mon Ami Alex Deforce heeft vele talenten, één daarvan is kunstwerken maken. Ik zag ze onlangs al op zijn Facebook passeren – mooie, impressionante portretten van dieren. Ik was meteen verkocht. Ik ben dan ook ontzettend aangenaam verrast en gecharmeerd bij het lezen van deze uitnodiging voor zijn tentoonstelling:

ALEX DEFORCE
presents :
PORTRAITS
(ft. Marc Moulin, Dâm Funk, MF Doom, Usain Bolt, The Sedan Vault and more)

January 16 – February 16
(vernissage : Monday Jan.16 5pm – 9pm)

Bonnefooi
Steenstraat / Rue des Pierres 8
1000 Brussels

Zoals ik uit de website kan afleiden, heb ik niet de indruk dat we de dierenportretten te zien krijgen. Zeker eens gaan zien, het is niet iets wat je al vaak hebt kunnen bekijken. Alvast eens piepen op de site van Alex Deforce zelf. Iedereen van harte welkom dus op de vernissage of daarna!

Het is niet de eerste keer dat Gery Van Tendeloo (Liebaert Projects: check de website!) een kunstenaar of kunstproject cureert in de Benedengalerie in Kortrijk. Sinds een tijdje is dit intieme zaaltje een ontdekkingsplek voor hedendaagse kunst geworden. Een aantal heel interessante kunstenaars zijn daar reeds gepasseerd: Dirk Braeckman (Zeno X Gallery), Fien Muller (Hoet Bekaert Gallery) en nu ook Wastijn en Deschuymer.

Geplukt van de website van Liebaert Projects:

“Het vroegere artiestenduo Wastijn & Deschuymer maken samen een nieuwe expo in de Benedengalerie. Twee denkwerelden, een tijdlang gescheiden, dialogeren en/of confronteren elkaar opnieuw op uitnodiging van curator Gery Van Tendeloo en “Liebaert Projects”. Na 15 jaar bouwen Wastijn en Deschuymer een zeer eigenzinnige tentoonstelling in dezelfde ruimte, waar de actuele, maatschappelijke situatie, ‘ons tijdsbeeld’ aan de grondslag van ligt.”

Vernissage op 4 november 2011 om 20,30 uur in de Benedengalerie, Hazelaarstraat, 7, 8500 Kortrijk.

Tentoonstelling  5/11-27/11/2011

De witte pauw – de laatste tentoonstelling van Annouk Westerling – is met veel enthousiasme onthaald. In de hoofdrol kregen we de witte pauw te zien, waar de kunstenares gedurende een aantal maanden een relatie mee heeft weten op te bouwen. Het dier diende gewend te geraken aan de relatie met een mens en toelaten dat de kunstenares zou binnendringen in zijn habitat. Temeer omdat de foto’s in het donker zijn genomen.

Ze stelt opnieuw tentoon, samen met 3 andere kunstenaressen. De lokatie blijkt alvast verrassend te zijn, aan het communicatiemateriaal, alsook de websites van de betrokken kunstenaressen is er geen twijfel mogelijk dat ook deze een mooie en interessante tentoonstelling wordt waar Jo Van de Sype opnieuw de gastheer is.

De organisatie – Diagenesi – achter dit initiatief is nieuw en is een project van Annouk Westerling en Jo Van de Sype. Pour les soeurs sonnez svp is de eerste tentoonstelling van dit nieuwe initiatief. Diagenesi biedt een ruimte, omkadering en een ontmoetingsplaats aan voor iedereen die wenst na te denken en samen te werken rond kunst die de verschillende media doorkruist, of kunst die zich profileert buiten het traditionele kunstmilieu. Daarnaast wordt een regionaal en internationaal netwerk opgebouwd met het oog op het uitwisselen van contacten en ervaringen. We wensen het begin te zijn van een nieuwe evolutie. Geen revolutie maar een zachte vorm van verandering zoals het gesteente zich langzaam vormt doorheen de tijd.

Over het klooster:

Eind 2010 verwierf de gemeente Herne het domein. Op 23/12/2010 nam de laatste kloosterzuster afscheid van dit mooie gebouw. Zo werd een punt gezet achter 86 jaar monastiek leven in de H. Geeststraat. Vanaf nu zal dit klooster een tweede leven krijgen als socio-cultureel huis.

Over de tentoonstelling:

Pour les soeurs sonnez svp, is een persoonlijk project. Het gaat de confrontatie aan met tijd. Tijd die in dit klooster en misschien zelf in uitbreiding in deze mooie landelijke gemeente trager lijkt te gaan. Een evenwichtsoefening tussen contemplatie, misschien zelf stilstand en druk van de tijd waar zelf in Herne geen ontsnapping mogelijk lijkt. Het idee is om 4 kunstenaressen samen te brengen. Ephameron, Memymon, Ada Rajzys en Annouk Westerling stapten mee in ditproces. Elk hebben ze een eigen invalshoek op de tijd in hun werk. Ze hebben ook een totaal verschillende achtergrond. De uitdaging is om een dialoog op te bouwen tussen hen onderling, het gebouw en de algemene bedenking rond de vergankelijkheid van de tijd.

Pour les soeurs sonnez svp: een groepstentoonstelling met Ephameron, Memymom, Ada Rajzys en Annouk Westerling.

Data: 22, 23, 29 en 30 oktober 2011 telkens van 13:00 – 18:00

Lokatie: Dominicanessenklooster, Heilige Geeststraat 22/24, 1540 Herne

Sinds jaar en dag ben ik FAN van Liebaert Projects. Gery Van Tendeloo is zonder twijfel een van ’s lands meest visionaire kunstkenners – respect! Kortrijk – niet altijd bij de deur, maar deze is zeker de moeite om mee te pikken! Fijn sfeertje, leuke mensen, goeie kunst!

Liebaert Projects is een Stichting voor Hedendaagse Beeldende Kunst in Kortrijk. De vzw werd opgericht in 1998 en organiseert regelmatig tentoonstellingen, projecten en performances van hedendaagse kunstenaars. Voor die doeleinden werd een oud-industriëel pand aangekocht , dat geklasseerd werd en in renovatie is, gelegen Minister Julien Liebaertlaan 1 b 8500 Kortrijk.

http://www.liebaertprojects.be

Aankondiging van de nieuwe Liebaert Projects screening:

“Liebaert Projects” is extremely proud to invite you to the film screening of the artwork “Ourhouse 1,2 & 4” (2010-) from the brilliant British artist Nathaniel Mellors ( Doncaster, 1974). This film will be shown for the first time in Belgium. Artist Nathaniel Mellors has adopted the formal structure of a TV series: the work-in-progress Ourhouse will eventually consist of six episodes, the first three episodes being the central focus of the exhibition at the Liebaerthal, Kortrijk. Dutch subtitles.

Location: Liebaerthal, J. Liebaertlaan 1b, 8500 Kortrijk

Ourhouse was co-commissioned by De Hallen Haarlem and The British Art Show, and was made possible by generous financial support from the Dutch Film Fund and the Netherlands Foundation for Visual Arts, Design and Architecture.

Courtesy of the artist and Diana Stigter Gallery, Amsterdam

Admission fee: 7€ / Bar open from 19,30 h. See also www.liebaertprojects.be under ‘upcoming projects’.

Ten huize van de heer Jo Van de Sype is binnenkort nieuw werk te zien van Annouk Westerling. De titel van de tentoonstelling – De witte pauw – en bijhorende visual op de uitnodiging zijn erg veelbelovend. Nog niet zo lang geleden kreeg ik van de kunstenares een witte pauwenveer. Elke dag opnieuw verrast het object mij door de schoonheid ervan.

De witte pauw is geen gemanipuleerd beeld, maar behoort tot de directe leefwereld van Annouk. In de tuin van het ouderlijke huis loopt deze pauw elke dag te pronken met zijn hemelswitte staart, het toppunt van verleiding. De fotografie is verrassend – in die zin dat we tegenwoordig heel veel self made images zien die best artistiek ogen (hipstamatic app bvb) of foto’s die het rauwe, marginale leven in beeld brengen – vaak erg beklijvend, maar what’s new? Of nog: die super geposeerde beelden, settings die zo gekunsteld zijn waardoor de boodschap vervaagt of zelfs teniet wordt gedaan. Er is weinig goeie optimistische fotografie, weinig nieuws onder de zon en toch veel fotografie. Ik merk dat de kunstenares zich vaak woordelijk uitlaat over dat negativisme: ‘Waarom moet alles zo zwaarmoedig zijn?’. Ik geloof dat het moeilijker is om voor de optimistische fotografie te gaan zonder te vervallen in clichés of banaliteiten. En dat is de sterkte van de foto’s die Annouk zal tentoon stellen: één voor één krachtige, uitermate esthetische beelden. Beelden waarvan je zegt: dit is er één die ik in huis zou willen.

vrijdag 7 oktober 2011 vanaf 20:00

zaterdag 8 oktober 2011 van 13:00 – 18:00

Haaltert (ter bescherming van de privacy wordt het adres van de heer Van de Sype niet op de website gepost. U kan het verkrijgen via mail: info@joanna-et-ses-visiteurs.be

Altijd goed die tentoonstellingen in Lille op lokaties Tri Postal of Gare Saint Sauveur. Na Marthine Tayou en de Zijderoute (en daartussen nog Dancing Machine – maar die haalde ik net niet); krijgen we Paranoïa; nog tot 15 augustus in het charmante treinstation van weleer.

Allerlei vrij technologische applicaties in combinatie met een artistieke beeldtaal brengen een geheel van installaties die ergens tussen kunst en wetenschap liggen. Het wetenschappelijke is minder mijn ding – het ‘hoe doet men dit’ – is minder mijn vraag. Het entertainment gehalte volstaat. Zo wandel ik langs een raam en gaat een gordijn mij achtervolgen (My little piece of privacy van Niklas Roy). Of ik kijk in een glazen bol en zie honderden reflecties van mijn oog (expanded eye van Anaisa Franco). Of ik leg mijn hoofd tegen een hoofdsteun, sluit de ogen, zet een headphone op en  kom terecht in het universum van Hiroaki Umeda. De Japanse choreograaf was vorig jaar de opener van het seizoen in de Kortrijkse stadsschouwburg. Impressionant was dat. Adembenemend, letterlijk. Ook hier herkennen we de elementen sound, licht, beweging. De kleuren vervormen, de muziek neemt je mee in alle richtingen en voor je ‘t weet beland je in een trance toestand. Umeda: “Als choreograaf heb ik dansvoorstellingen gecreëerd. In deze creaties speelt licht een belangrijke rol, want zonder licht is dans onzichtbaar. Ik wilde het licht bewerken als was het een volwaardig kunstwerk dat door het oog wordt waargenomen. Uit dat verlangen is Haptic ontstaan. Het licht wordt rechtstreeks op het ooglid van de toeschouwer geprojecteerd, net zoals op een scherm. De bedoeling is om het licht met gesloten ogen te voelen. Het woord ‘zien’ impliceert dat het om een visueel object gaat: aangezien dat in deze installatie niet aanwezig is, gebruik ik liever het woord ‘voelen’.”

Splendid isolation

Het zijn jonge kunstenaars die we hier te zien krijgen. De oudste werd geboren in 1976. Het zijn ook allemaal Belgische kunstenaars en dat is mooi!
Curator is oa Christophe De Jaeger die een aantal jaar terug ook ‘Odette’ cureerde in een van de rotondes aan de gaanderijen. Daarin stelden kunstenaars Nick Ervinck en Boy & Erik Stappaerts een feestelijke dancing voor met inspiratie op Theo Van Doesburg, aanhanger van De Stijl.

Ook Tanguy Eeckhout (museum dhondt-dhaenens) cureerde mee alsook Laurence Dujardin. Het trio studeerde samen kunstgeschiedenis aan de UGent.
Maar liefst 20 kunstenaars stellen hun werken tentoon op unieke lokaties in de haven van Oostende.
Namen als Matthieu Ronsse, Nick Ervinck en Jimmy Kets creëren alvast hoge verwachtingen.

Open van woensdag tot vrijdag, telkens van 14u – 18u.
Op zaterdag, zondag en feestdagen van 11u – 18u.

Info op de website: free-state.be

De thematiek van de expo is het verlangen naar betekenisgeving, naar perfectie en schoonheid in mens, maatschappij en relaties. Maar dit verlangen ‘an sich’, die zweem van een subliem paradijs, houdt tegelijkertijd het verval in.. het onvermijdelijke verlies. De 14 internationale en nationale  kunstenaars ontmaskeren onze verborgen verlangens. Ze brengen ons ver achter de spiegel van de werkelijkheid. Elke kunstenaar resideert hiervoor een tijdje in Kortrijk om het ‘Paradijselijk’ werk vast te kunnen klemmen op de door hun gekozen locatie.

Het toont nooit eerder geziene werken. Laat je verleiden door de bitterzoete smaak van het Paradijs!
KUNSTENAARS : Melanie Bonajo (NL), Stephan Balleux (B), Honoré d’O (B), Joseph Marzolla (Ijsland), Barbara Amalie Skovmand Thomsen (DK), Nadia Naveau (B), Nathalie Vanheule (B), Bernd Trasberger (DUI), Alexandra Crouwers (NL), Frederik Heyman (B), Janneke Raaphorst (NL), studio D-Plus (B), Athena Llewellyn (NY/US), Jonas Vansteenkiste (B)

PARADISE LOST PARADISE: kunstenparcours van 2juli tot 28 augustus op verschillende locaties in de publieke ruimte in Kortrijk

( O.LV. Kerk, begijnhof, Broelmuseum, Mattheuskapel, St Annazaal, Schouwburgplein, Erfgoedhuis, O.L.V straat, Houtmarkt, St Maartens Hof, Broeltorens,…)

Toegang gratis,open elke dag, uitgezonder maandag, van 14u-17u

Infopunt met stadsplan: Broelmuseum, Broelkaai 6 8500 Kortrijk

Meer info: http://paradiselostparadise.blogspot.com/

Voorstudies – Dirk Braeckman

Tot en met 13 juni kan je werken (voorstudies) zien van Dirk Braeckman in de Benedengalerie in Kortrijk, waar ook Fien Muller en Pascal Marthine Tayou en andere straffe namen reeds te zien waren. Er is niet veel beeldende kunst te zien in het publieke Kortrijk, maar als er al wat te zien is, is het meestel ijzersterk want meestal gebracht door Liebaert Projects, een club art lovers die al jaren de ambitie heeft om in Kortrijk ook iets rond beeldende kunst te laten bewegen. In Hotel Messeyne kan je het schitterende project Rosebud van Emilio Lopez-Menchero nog bekijken tot en met 31 mei, een initiatief van hetzelfde collectief.

Braeckman leerde ik jaren geleden kennen. Ooit huurde ik een stek in Gent waar er ene aan de muur prijkt – prachtig, wat heb ik daarvan gehouden. De voorstudies dien je echt als voorstudies te bekijken. Een brut-presentatie in een architecture brut. Het is niet de Braeckman die ik ken qua format. De beeldtaal en het subject ervan zijn helemaal hem. De kunstenaar was al meerdere malen betrokken in projecten die verder gaan dan puur het aanleveren van een foto – theaterwerk met Peter Verhelst, Time festival in Gent enz. Het is Braeckman in voorstudie-fase, en ook dit is knap. Weinig variatie, je ziet hem zoeken – zoeken naar een manier om een sculpturaal gegeven op een fotografische manier te vatten en weer te geven. Het beeld heeft het gevoel van een aanwezigheid van iets wat je niet kan zien, een spanning rond grensvlakken, het detail is dat wat die typische lichtspeling mogelijk maakt weer te geven en dat waar energie gebald lijkt te zitten.

Wat ik zo in Braeckman bewonder is het feit dat hij zo trouw blijft aan zijn eigen idioom. Herkenbaar uit de duizend, nooit vervelend en steeds weer op en top esthetisch.