To all artists: call for entries! See it here: http://licc.us/

Enige tijd terug kwam de aankondiging dat Stempelmagazine 3 gereleased zou worden (check zeker eens de site: stempelmagazine.be). Ik had het magazine eens van dichtbij gezien, een mooie verzameling beelden en teksten, een assemblage van persoonlijke favorieten, interessant om te delen … wellicht met een select publiek. Het zijn niet steeds de grootste namen die erin verschijnen, dat maakt het ook intiemer dan vele andere magazines. De kaft is van een bruin, old school papier. Het voelt als leder of zoiets. Maar dat is het niet.

Achter het magazine zitten de mannen van de ‘Handelsreizigers in Ideeën‘, bedenkers van vele wijze concepten, zoals menig Buda Libre netwerk avonden in de tijd. Bij de lancering van nummer 3, koos het trio voor de titel ‘alles is al gedaan, maar nog niet door ons’. Op die manier blijft er nog wat ruimte om creatief te wezen. Want inderdaad, alles is al gedaan. Of toch bijna.

Denis Dujardin, landschapsarchitect met filosofische inslag, kreeg een aantal citaten voorgeschoteld en ging daarin verder. Een hele mooie kwam van Nietzsche: ‘De mens heeft de tuin uitgevonden om in zichzelf te kunnen wandelen’.

Kunstenaar en nu ook muzikant (maar toch een betere kunstenaar hoor) Michaël Borremans, bracht samen met Wim Reygaert van Drums are for Parades in de formatie ‘Country Noir’ hun 3 eerste nummers. Niet mijn ding, laten we hopen dat Borremans vooral blijft schilderen. Daar krijg ik in elk geval niet genoeg van.

Schrijver en performer (beter schrijver dan performer) Christophe Vekeman bracht zijn tekst ‘Brief aan Martine’. Hilarisch alweer, maar hij overdrijft bij het voordragen. Niettemin een geslaagde act de présence met voldoende bravoure.

Het goede weer leidde ons naar buiten, ook al leek het gezelschap een boeiend allegaartje Gentse creatieven – waaronder een aantal oude bekenden – en dus garantie voor een avondje fijn gepalaver. Hendrik Tratsaert, bezieler van Vrijstaat O. – waar de voorstelling doorging en één van mijn favoriete culturele plekjes – wist alvast te vertellen dat Freestate dit jaar doorgaat op 25 juni. Vrijhouden die datum!

In de Stad Kortrijk, onlangs nog onderwerp van een gepolariseerde facebook discussie, maakte het tafereel compleet: tong in de boter gebakken met frietjes en een paar ouderwetse bladen sla. Het mooie en goede leven kan eenvoudig zijn.

I consider myself an amateur filmmaker in that the root of the word “amateur” means “the lover of something”, and being a professional means you do it for money. I prefer thinking of myself as an amateur, not in the negative way. – Jim Jarmush

Binnenkort, over één of twee maand gaat een nieuwe serie van start bij Joanna et ses Visiteurs, getiteld ‘l’Absence de l’explicateur’. We krijgen een reeks presentaties te zien over hedendaagse kunstenaars. Gery Van Tendeloo, bezieler van Liebaert Projects in Kortrijk, werkt momenteel aan 8 presentaties op basis van een persoonlijke selectie. Elke kunstenaar wordt rijkelijk gedocumenteerd in beeld en voorzien van een vertelling door Gery. l’Absence de l’explicateur: de verteller is afwezig, het letterlijk ‘uitleggen’ is afwezig. Het beeld staat centraal, het uitleggen wordt vervangen door vertellen, een persoonlijk ervaren van het werk en de kunstenaar. Wie Gery kent, weet als geen ander dat hij daar groot in is.

Paradise Lost Paradise is een uniek parcours rond hedendaagse kunst in de Kortrijkse binnenstad. De tentoonstelling is deze zomer te zien van 2 juli tot en met 28 augustus.

Paradise lost Paradise toont diverse ingrepen in de publieke ruimte en is geïnspireerd door een erg ‘Saveriaans’ thema: het paradijs. De thematiek van de expo centraliseert zich rond het verlangen naar betekenisgeving, naar perfectie en schoonheid in mens, maatschappij en relaties. Maar dit verlangen an sich, die zweem van een subliem paradijs, houdt tegelijkertijd het verval en het verlorene in; het onvermijdelijke verlies …

De 13 deelnemende nationale en internationale kunstenaars raken elk op hun manier de eigenheid van dit gemeende Paradijs aan. Ze interveniëren in de publieke ruimte of betrekken de bevolking bij hun manier van denken en voelen, hun visie over de mens en maatschappij.

Deze expo is niet alleen uniek in zijn hedendaagse thematiek en aanpak, maar ook door de combinatie van de participerende kunstenaars. De organisatie Pony Attack overtuigde  de internationaal actieve kunstenaars  om voor het eerst hun werk in België te tonen. Deze expo is een primeur  in concept en bezetting en stelt voor het eerst hun werk tentoon in speciaal gecreëerde installaties.

Deelnemende kunstenaars zijn:

Melanie Bonajo (NL), Stephan Balleux (B), Honoré D’o (B), Joseph Marzolla (Ijsland), Barbara Amalie Skovmand Thomsen (DK), Nadia Naveau (B), Nathalie Vanheule (B), Bernd Trasberger (DUI), Alexandra Crouwers (NL), Frederik Heyman (B), Janneke Raaphorst (NL), Athena Llewellyn (NY/US), Jonas Vansteenkiste (B)

File sharing met onbekenden, een project van Aram Bartholl

Het was in het Goedele-magazine dat ik over het ‘Dead drops’ project las. Aram Bartholl is het Berlijnse brein dat achter dit kunstproject schuilgaat. Net zoals bijvoorbeeld Slikachu op publieke plaatsen kleine objecten in de ruimte een eigen wereldje laat vormen, maakt ‘Dead drops’ ook gebruik van minieme objecten, namelijk USB sticks die op publieke plaatsen in de muur gemetseld worden. De bedoeling is dat de initiator informatie op de stick uploadt die hij wil delen met de buitenwereld. Hij weet hierbij niet met wie dit precies gedeeld zal worden. Maar niet alleen de initiator deelt info, iedereen die inplugt op de USB stick kan content up- of downloaden. Ik zie er meteen wat fijne toepassingen in, zoals bijvoorbeeld een secret netwerk voor singles. Als initiator dien je aan te geven op de website op welke lokatie de USB zich bevindt, op die manier bestaat er meer kans dat de stick gevonden wordt en er ook daadwerkelijk iets mee gebeurt.

Bartholl maakte een Manifesto, dat ook in het NL is vertaald:

De Standaard heeft er vorig jaar eentje gespot:

Bartholl heeft wel meerdere van die participatieve werken op zijn palmares. Je kan ze allemaal op zijn site bekijken.

Voor zijn Google Portraits, een project gestart in 2007 maakte hij al gebruik van QR-codes.

Hans Op de Beeck staat sinds jaren bekend als een van de beste Belgische kunstenaars. Zijn werk heb ik altijd weten te appreciëren omdat het zo meticuleus, vernieuwend, etherisch en esthetisch is. Toen ik onderstaande oproep zag, leek het mij niet meer dan logisch om mijn avondkleren uit de kast te halen en naar Brugge te rijden – uit respect voor de kunstenaar, maar uiteraard ook puur uit nieuwsgierigheid.

Ik had de oproep onder vrienden verstuurd en het was mijn meest kunstzinnig vriend die zich voor de gelegenheid met plezier in smoking hulde en aan mijn zijde zat tijdens de opnames.

Ondertussen is de kortfilm klaar en wordt hij in Argos vertoond. Canvas toonde een voorsmaakje tijdens Cobra tv deze avond.

“Sea of Tranquillity” is the name of a fictional cruise liner created by the artist, which serves as a metaphor for our modern attitude to time and space, our interpretation of the concepts of work and leisure, and, finally, the way in which we deal with our mortality. As such, it has a complex and poetic charge, but also presents a touch of irony regarding the superficial, safe and unimaginative leisure opportunities that are on offer on board the ship.

Het kleurenpalet schildert grijs, wit en een bizar blauwige tint. Cobra tv toonde niet veel van de film, maar voldoende om te triggeren. Te zien in Argos in Brussel tot en met begin februari.

… wordt vervolgd …

Meet the Quay Brothers

Voor wie nog wat tijd heeft in januari om een cultureel gat te dichten kan beslist nog alle kanten uit.

Een aantal ‘kaskrakers’ lopen nog tot de 23e: Cranach en Delvoye in Bozar. Lucas Cranach, tijdsgenoot van Dürer, maakte prachtige tekeningen en schilderwerken. De sensualiteit, maar soms ook het aandoenlijk primitieve, geven hem een heel aparte stijl. Ooit zag ik een retrospectieve in Madrid, waar de Bozar versie niet tegenop kan. Daarom was ik ook een weinig ontgoocheld, omdat Cranach mij toen vooral als schilder heeft weten te imponeren. De keuze om vooral tekeningen te tonen is interessant, maar voor wie vooral schilderkunst wil zien, zal hier niet aan zijn trekken komen. Wim Delvoye heeft zich volledig in het gotische idioom gestort, weliswaar op zijn manier. Een mish-mash van reeds bestaande elementen incorporeert hij in deze voor hem nieuwe beeldtaal. Spot en humor zijn hem niet vreemd. Zijn oog voor detail en fijne ornamentiek zegeviert in zijn kathedraal en de Helixes die we op het festival van Watou ook al zagen. Voor wie langs het Warandepark passeert: kijk naar het Bozar gebouw en je ziet vanaf het dak de 17m hoge toren die hij ooit toonde in Parijs en Venetië: Delvoye heeft er nog steeds zin in.

In Wiels is tem 30 januari de tentoonstelling Francis Alÿs – A story of deception te zien. Iedereen die ik ken en deze tentoonstelling heeft gezien boft – en terecht. Francis Alÿs intrigeert met zijn op het eerste zich absurde handelingen, zoals een groot en zwaar ijsblok over de straat slepen totdat het helemaal is gesmolten, of een duin fysisch verplaatsen. Hij documenteert zijn acties op film. Zijn kleine schilderwerkjes hebben mij vooral beroerd: dromen die hij heeft en in het diepe van de nacht op kleine doekjes weergeeft (Le temps du sommeil). Een hele mooie opstelling van de werken in een prachtig gebouw!

Van een uitgesproken intimiteit, maar behoorlijk zware content, getuigt de niet te vergeten tentoonstelling in het KMSKA over het werk van Anselm Kiefer. Kiefer heeft mij jaren geleden erg getoucheerd in het Ludwig Museum, toen ik een trap opging en bij elke trede een stuk van een imposante sculptuur te zien kreeg. Kiefers oeuvre is enorm, alles even bombastisch of geladen en prachtig van kleurenpalet. De doeken vullen de gehele ruimte, de elementen die op de doeken bevestigd zijn geven een waar 3D gevoel dat je opslorpt in het werk als het ware. Je wordt er stil van omdat het overdondert.

Nog in Antwerpen, in het fotomuseum, kan je tot 16 januari het werk van Boris Becker zien en dat van Willy Kessels. Boris Beckers wordt beschouwd als een van de belangijke grondleggers van de hedendaagse Duitse fotografie. Invloeden van het duo Bernd en Hilla Becher zijn beslist te bespeuren: een zakelijk en strakke representatie van huizen en andere gebouwen. Zijn serie Fakes is van een totaal andere soort representatie en toont objecten tegen felgekleurde achtergonden. De objecten hebben iets dubieus: ze zijn verzameld aan de douanes en hebben wel altijd iets te maken met drugssmokkel of namaak producten. Willy Kessels was tussen 1930 en 1940 een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de nieuwe, modernistische fotografie in ons land. 3D collages en fotoshop in de kinderschoenen! Interessante docu die aantoont hoe fotografie een ware revolutie heeft doorgemaakt.

Een absolute topper is de tetnoonstelling Visie op Centraal Europa in Brugge, gecureerd door Luc Tuymans. 5 lokaties (plus een cinema) met elke een historische betekenis herbergen de werken van 40 kunstenaars uit Polen, Duitsland, Oostenrijk, Kroatië, ALbanië en Tsjechië. De lokaties zijn makkelijk bereikbaar te voet. Uitgangspunt voor de tentoonstelling is de wereld van verschil die heerst tussen de steden Brugge en Warschau – zo lezen we in de brochure. Terwijl Brugge de eeuwen getrotseerd heeft, werd Warshau tijdens WOII vernield en daarna stilaan heropgebouwd. Grote namen: Gerard Richter, Neo Raush, Alex Katz, Sigmar Polke, Bruno Schulz, Guillaume Bijl, Luc Tuymans zelf en Andy Warhol, maar evenzeer eerstelingen voor mij.  De Quay Brothers hebben me absoluut overtuigd. Jan Svankmajer kregen we spijtig genoeg niet te zien, maar staat ook op het programma. Bij deze een paar beeldjes van deze twee laatste ontdekkingen.

The expression ‘The Silk Road’ was invented in 1877 to describe all the territories, both on land and sea, through which silk, various kinds of merchandise and ideas travelled, from the second century BC up to the 15th century.

De heel erg mooie tentoonstelling La Route de la Soie loopt nog tot 16 januari in Tri Postal in Lille. Voor deze tentoonstelling werden enkel werken geselecteerd van kunstenaars die met de zijderoute kunnen worden verbonden: China, India, Pakistan, Palestina, Iran, Libanon, Algerije hebben er vertegenwoordiging. Zoals verwacht zien we een behoorlijk aantal werken die een politieke condition aanklagen, maar evenzeer werken die worden beleefd om hun esthetiek – Portrait of Mao is binnen deze optiek beslist een topper en werd terecht als campagnebeeld ingezet. Een heel krachtige visual, statig en surreëel tegelijk, waardig maar onecht – net te feeëriek om als propagandistisch materiaal te kunnen fungeren. Een kat (Mao betekent kat in het Chinees) neemt de bekende iconografische positie van Mao aan. Zwart, rood, wit en grijs vormen het volledige kleurenpalet. Wie dichtbij kijkt, ziet dat de volledige ‘affiche’ bestaat uit vele vellen papier die met potlood zijn gekleurd. De typisch Chinese kalligrafische stijl maakt van het geheel een prachtig gestyleerde assemblage.

De definitie van de Zijderoute aan het begin van dit bericht sluit het bestaan van dit vruchtbare en interessante gegeven af op de 15e eeuw. Deze tentoonstelling geeft aan hoe interessant nog steeds de ideeën van deze mensen zijn. De meeste van de kunstenaars wonen in de USA of Europa, maar werden grootgebracht onder dezelfde condities als hun landsgenoten. Hun denken is anders, zoals hun kunst dat visualiseert.

De tentoonstellingsbouwers hebben elk werk voldoende ademruimte gegeven, iets wat vaak over het hoofd wordt gezien dezer dagen. Lille is een interessante expo-ruimte rijker. In Frankrijk wordt beduidend weinig of zelfs niet bespaard op kunst en cultuur. Dat geeft een heel goed en comfortabel gevoel aan de bezoeker.

De Tri Postal bevindt zich vlak aan Euralille, handig voor wie met de trein wil. Meer info omtrent de openingsuren etc vind je op de website van lille3000.

Voor wie nog niet genoeg heeft loopt er in het Palais des Beaux Arts een fototentoonstelling. Een 29 werken dialogeren er met de werken van Rubens, Van Bloemen, Brueghel en nog tal van bekende en minder bekende Vlaamse meesters uit het verleden. Of nog: in le Fresnoy in Tourcoing kan je de tentoonstelling ABC (Art Belge Contemporain) gaan zien. Panamarenke, Jan Fabre, Guillaume Byl, David Claerbout, Hans Op de Beeck, Lili Dujourie, Leo Copers, … ze zijn er allemaal! Heel veel videokunst, een ietwat chaotischer parcours, maar best een mooi overzicht of kennismakingsopportuniteit met wat België de laatste 40 jaar heeft voortgebracht aan kunst.

Mijn Duits is allesbehalve en ook altijd zo geweest, maar de voorstelling Tagfish van de compagnie Berlin (die ik voor het eerst zag) sprak mij wel aan. Omdat ze mij door de mannen van Next festival werd aangeraden, maar ook omdat de compagnie Berlin heet denk ik. Nogal zonder echte reden bedenk ik nu op dit ogenblik, maar ik heb er geen spijt van gehad. Ik had zonet Cherkaoui gezien – verbluffend mooi (verslag ook hier te lezen). En ik voelde dat het al goed moest zijn om mij te bekoren. Nu had ik enige voorkennis, toen een vriend van mij – die erg op de hoogte is van alle goeie dingen die in de kunstwereld bougeren – mij had uitgenodigd om de Zollverein te bezoeken in Essen: een oude mijnsite in Bauhaus stijl, waar nu een design museum (oa) in huist. Dat was een tweedaagse apart! Ook mijn vriend & trendwatcher Tom Palmaerts vond dat toen ik hem die trip tipte. Om bij het onderwerp te blijven: Tagfish heeft Zollverein als onderwerp. Voor aanvang ziet de toeschouwer een grote, ovalen vergadertafel met stoelen rond. Pas wanneer de voorstelling begint ziet men dat de stoffering van de rugleuning geprojecteerd is, volledig samenhangend met de rest van de stoelen. De rugleuning is een plasma waar 6 heren op geprojecteerd worden, als  zaten ze aan de tafel. Een dialoog komt op gang tussen hen, de montage dermate dat je als kijker echt het gevoel hebt mee aan tafel te zitten. De heren zitten tijdens opname elk in een andere ruimte, de interviews met elk van hen apart opgenomen en nadien tot 1 grote conversatie samengebracht. Zij vertegenwoordigen elk een belangrijk personage in het verhaal van Zollverein. De dromer, de pragmaticus, de commercieel, de filosoof, de dichter, … zoals je wel vaker in groepen ontdekt. Zij wachten op de sjeik … die het startshot moet geven om hun droomt te kunnen realiseren. Ze blijven echter wachten …

Knap idee en heel erg mooi uitgewerkt. De mannen kregen dan ook een welverdiend applaus!

Vanaf nu maak ik 1x per maand een uitzondering en staak ik mijn dieet. 1x per maand ga ik met Karel Dierickx uit eten. Vorige week was de eerste keer. Ik had net op Hildes blogspot een interview met hem gelezen. Het was mijn vriendin-kunstenares Annouk Westerling die ons samen had uitgenodigd voor een etentje in Domestika in Gent. Wat een enige avond. Karel vertelde over zijn vrienden kunstenaars, over hoe het vroeger was gesteld met de schilderkunst, over zijn werk op de academie, over de studenten-kunstenaars in spe die hij heeft begeleid. We keuvelden en lachten wat af! Mooi stel zo met ons drie. Er zat ook een jongen met zijn ouders, waarschijnlijk net de studies aangevangen en eerste jaar op kot. Karel vond het mooi om zien. Hij dacht aan toen hij een kleine jongen was en elke zomer naar het kasteel in Aalbeke mocht op reis. Ik stelde me voor hoe zo’n jongen door de grote ruimtes op zoek gaat naar deuren die schatten verbergen. Het was vertederend, ik was ontroerd. Ik wil het kasteel gaan bezoeken, met Annouk en Karel. Volgende maand, wanneer we opnieuw samen keuvelen over koetjes en kalfjes in de kunst zal ik het hen vragen. Karel, wil jij ook mijn opa zijn? Ik heb het Toots ook gevraagd, lang geleden …

Joanna