Enige tijd terug kwam de aankondiging dat Stempelmagazine 3 gereleased zou worden (check zeker eens de site: stempelmagazine.be). Ik had het magazine eens van dichtbij gezien, een mooie verzameling beelden en teksten, een assemblage van persoonlijke favorieten, interessant om te delen … wellicht met een select publiek. Het zijn niet steeds de grootste namen die erin verschijnen, dat maakt het ook intiemer dan vele andere magazines. De kaft is van een bruin, old school papier. Het voelt als leder of zoiets. Maar dat is het niet.

Achter het magazine zitten de mannen van de ‘Handelsreizigers in Ideeën‘, bedenkers van vele wijze concepten, zoals menig Buda Libre netwerk avonden in de tijd. Bij de lancering van nummer 3, koos het trio voor de titel ‘alles is al gedaan, maar nog niet door ons’. Op die manier blijft er nog wat ruimte om creatief te wezen. Want inderdaad, alles is al gedaan. Of toch bijna.

Denis Dujardin, landschapsarchitect met filosofische inslag, kreeg een aantal citaten voorgeschoteld en ging daarin verder. Een hele mooie kwam van Nietzsche: ‘De mens heeft de tuin uitgevonden om in zichzelf te kunnen wandelen’.

Kunstenaar en nu ook muzikant (maar toch een betere kunstenaar hoor) Michaël Borremans, bracht samen met Wim Reygaert van Drums are for Parades in de formatie ‘Country Noir’ hun 3 eerste nummers. Niet mijn ding, laten we hopen dat Borremans vooral blijft schilderen. Daar krijg ik in elk geval niet genoeg van.

Schrijver en performer (beter schrijver dan performer) Christophe Vekeman bracht zijn tekst ‘Brief aan Martine’. Hilarisch alweer, maar hij overdrijft bij het voordragen. Niettemin een geslaagde act de présence met voldoende bravoure.

Het goede weer leidde ons naar buiten, ook al leek het gezelschap een boeiend allegaartje Gentse creatieven – waaronder een aantal oude bekenden – en dus garantie voor een avondje fijn gepalaver. Hendrik Tratsaert, bezieler van Vrijstaat O. – waar de voorstelling doorging en één van mijn favoriete culturele plekjes – wist alvast te vertellen dat Freestate dit jaar doorgaat op 25 juni. Vrijhouden die datum!

In de Stad Kortrijk, onlangs nog onderwerp van een gepolariseerde facebook discussie, maakte het tafereel compleet: tong in de boter gebakken met frietjes en een paar ouderwetse bladen sla. Het mooie en goede leven kan eenvoudig zijn.

We schrijven 21 maart, een moeder-dochters uitje die je voor lang blijft koesteren.

Het hele weekend van 19 – 21 maart werd er nogal wat af geïnvadeerd op het Kortrijkse Buda eiland. Prachtig weer, goed voor 4.500 bezoekers! Het sfeertje zat erin, en we kregen mooie dingen te zien. Echt verrassend is dit soort design de dag van vandaag niet meer, als je bijvoorbeeld eens kijkt naar het aantal buttons dat je daar kon verzamelen, dan heb je meteen een idee van het copy-paste verhaal dat hier ondertussen is binnen geslopen. Maar toch een aantal echt wijze dingen gezien:

Joost van Veldhuizen: ‘Niets is wat het lijkt’

Ik zei nog: het mandje van Mozes, maar het object blijkt ‘Cradle Noah’ te heten. Zover zat ik er dus niet naast. De ontwerper komt uit Holland en heet Joost van Veldhuizen. De ‘eerlijke’ materialen zijn in, dat zagen we op eveneens op de laatste editie van Interieur: hout, touw, boomstronken, beton, … Deze cradle hing dan ook prachtig te hangen in zaal 1, met de touwen tot hoog aan het plafond gebonden. Erg sereen dat werk van deze jonge ontwerper. Je suis fan!

Ook dat eerlijke, spontane en serene zie ik terug in de fotografie van Charlotte Boeyden. Ik heb nooit goed geweten wanneer fotografie kunst is en wanneer niet, maar heb besloten om mij die vraag niet meer te stellen en tevreden te zijn met een ‘ik hou ervan’ of ‘ik hou er niet van’. Het werk van Charlotte roept wat nostalgie op, de geportretteerde meisjes één voor één natuurlijke schoonheden. Er heerst een beetje een gevoel van imperfectie qua focus of belichting, maar op die manier creëert ze haar eigen beeldtaal. Sterk werk!

Interror

‘My designs are approached by concept and form with respect for the material, environment and function.’

Een hedendaagse modernist, heel typisch voor deze tijden het respect voor het milieu. Op ‘What if …’ konden we een stoelontwerp en concept zien waarbij de afnemer niet de stoel zelf koopt, dan wel het installatie-plan. Het hout diende je zelf nog aan te kopen en te assembleren volgens het plan. Op die manier ging je alvast de transportkosten en de vervuiling die met het transport gepaard gaat vermijden (dat laatste vinden wij nu belangrijk, toen ging het enkel over de prijs). Ik kan me vergissen maar het concept dateert van de jaren vijftig (kan ook ‘40 geweest zijn …). Interror biedt hetzelfde principe, maar voor een lamp in karton die je zelf kan versieren naar eigen smaak en goesting. Niet te vinden op de webshop momenteel. Hier kan je naar de website.

Fer & Dubois: originaliteit, vakmanschap en respect voor het materiaal.

Fer & Dubois, een jong ontwerpersduo met atelier in Sint-Martens Latem. De symbiose in het ontwerp door gebruik van metaal en hout is hun USP. Eenvoudig concept die tafeltjes ‘Nestor’, ‘Bootler’, ‘Spencer’ of ‘Beeker’, maar heel mooi om een ietwat flets interieur kleur en warmte te geven. Qua prijs valt het al bij al erg mee, en bestellen kan online! Op de website vind je nog andere meubels.

Bert Degeyter tekent

De intimiteit van tekeningen kan ene heel speciaal gevoel tot stand brengen. Dat is beslist het geval met het werk van deze piepjonge kunstenaar. Je kan ze bekijken op zijn blog (die op zich een mooie weergave biedt van het schetsmatige, het procesmatige zelfs in zijn werk). Hij probeerde ooit godsdienstwetenschappen te studeren, maar zijn curriculum toont dat hij er goed heeft aan gedaan de architectuur en vrije kunsten te ontdekken.

4.500 bezoekers op 2 dagen …

Het is overduidelijk: mensen houden van mooie dingen. Overal ter wereld, om het even welke cultuur of tijd: mensen brengen ornamenten aan op de voorwerpen waarmee ze zich omringen. En daar worden ze heel vrolijk van … Dus: meer van dat!

Komende maanden verrast Buda nog meer met een 5 jarig bestaan dat goed gevierd zal worden me dunkt, erotische Zweedse cinema, een drive in cinema met girls on wheels, …

Meisjes op rolschaatsen, hamburgers en goeie cinema

Op zaterdag 9 april kan je Adam Shankmans Hairspray en Russ Meyers Faster Pussycat Kill Kill! vanuit je wagen bekijken. Buda organiseert samen met Can’Art en Ring Shopping Kortrijk Noord een echte drive-in cinema op de Quick-parking. Hoe lang hebben we daar niet op zitten wachten! Net zoals toen, wordt er aan de auto drank en eten opgenomen en besteld. Dat gebeurt door 8 Quick-meisjes op rolschaatsen. Een ticket kost 15€ per parkeerplaats en kan je halen in het Buda-bureau en in Budascoop vanaf 15 maart. Er is plaats voor 100 wagens.

File sharing met onbekenden, een project van Aram Bartholl

Het was in het Goedele-magazine dat ik over het ‘Dead drops’ project las. Aram Bartholl is het Berlijnse brein dat achter dit kunstproject schuilgaat. Net zoals bijvoorbeeld Slikachu op publieke plaatsen kleine objecten in de ruimte een eigen wereldje laat vormen, maakt ‘Dead drops’ ook gebruik van minieme objecten, namelijk USB sticks die op publieke plaatsen in de muur gemetseld worden. De bedoeling is dat de initiator informatie op de stick uploadt die hij wil delen met de buitenwereld. Hij weet hierbij niet met wie dit precies gedeeld zal worden. Maar niet alleen de initiator deelt info, iedereen die inplugt op de USB stick kan content up- of downloaden. Ik zie er meteen wat fijne toepassingen in, zoals bijvoorbeeld een secret netwerk voor singles. Als initiator dien je aan te geven op de website op welke lokatie de USB zich bevindt, op die manier bestaat er meer kans dat de stick gevonden wordt en er ook daadwerkelijk iets mee gebeurt.

Bartholl maakte een Manifesto, dat ook in het NL is vertaald:

De Standaard heeft er vorig jaar eentje gespot:

Bartholl heeft wel meerdere van die participatieve werken op zijn palmares. Je kan ze allemaal op zijn site bekijken.

Voor zijn Google Portraits, een project gestart in 2007 maakte hij al gebruik van QR-codes.

Hans Op de Beeck staat sinds jaren bekend als een van de beste Belgische kunstenaars. Zijn werk heb ik altijd weten te appreciëren omdat het zo meticuleus, vernieuwend, etherisch en esthetisch is. Toen ik onderstaande oproep zag, leek het mij niet meer dan logisch om mijn avondkleren uit de kast te halen en naar Brugge te rijden – uit respect voor de kunstenaar, maar uiteraard ook puur uit nieuwsgierigheid.

Ik had de oproep onder vrienden verstuurd en het was mijn meest kunstzinnig vriend die zich voor de gelegenheid met plezier in smoking hulde en aan mijn zijde zat tijdens de opnames.

Ondertussen is de kortfilm klaar en wordt hij in Argos vertoond. Canvas toonde een voorsmaakje tijdens Cobra tv deze avond.

“Sea of Tranquillity” is the name of a fictional cruise liner created by the artist, which serves as a metaphor for our modern attitude to time and space, our interpretation of the concepts of work and leisure, and, finally, the way in which we deal with our mortality. As such, it has a complex and poetic charge, but also presents a touch of irony regarding the superficial, safe and unimaginative leisure opportunities that are on offer on board the ship.

Het kleurenpalet schildert grijs, wit en een bizar blauwige tint. Cobra tv toonde niet veel van de film, maar voldoende om te triggeren. Te zien in Argos in Brussel tot en met begin februari.

… wordt vervolgd …

The expression ‘The Silk Road’ was invented in 1877 to describe all the territories, both on land and sea, through which silk, various kinds of merchandise and ideas travelled, from the second century BC up to the 15th century.

De heel erg mooie tentoonstelling La Route de la Soie loopt nog tot 16 januari in Tri Postal in Lille. Voor deze tentoonstelling werden enkel werken geselecteerd van kunstenaars die met de zijderoute kunnen worden verbonden: China, India, Pakistan, Palestina, Iran, Libanon, Algerije hebben er vertegenwoordiging. Zoals verwacht zien we een behoorlijk aantal werken die een politieke condition aanklagen, maar evenzeer werken die worden beleefd om hun esthetiek – Portrait of Mao is binnen deze optiek beslist een topper en werd terecht als campagnebeeld ingezet. Een heel krachtige visual, statig en surreëel tegelijk, waardig maar onecht – net te feeëriek om als propagandistisch materiaal te kunnen fungeren. Een kat (Mao betekent kat in het Chinees) neemt de bekende iconografische positie van Mao aan. Zwart, rood, wit en grijs vormen het volledige kleurenpalet. Wie dichtbij kijkt, ziet dat de volledige ‘affiche’ bestaat uit vele vellen papier die met potlood zijn gekleurd. De typisch Chinese kalligrafische stijl maakt van het geheel een prachtig gestyleerde assemblage.

De definitie van de Zijderoute aan het begin van dit bericht sluit het bestaan van dit vruchtbare en interessante gegeven af op de 15e eeuw. Deze tentoonstelling geeft aan hoe interessant nog steeds de ideeën van deze mensen zijn. De meeste van de kunstenaars wonen in de USA of Europa, maar werden grootgebracht onder dezelfde condities als hun landsgenoten. Hun denken is anders, zoals hun kunst dat visualiseert.

De tentoonstellingsbouwers hebben elk werk voldoende ademruimte gegeven, iets wat vaak over het hoofd wordt gezien dezer dagen. Lille is een interessante expo-ruimte rijker. In Frankrijk wordt beduidend weinig of zelfs niet bespaard op kunst en cultuur. Dat geeft een heel goed en comfortabel gevoel aan de bezoeker.

De Tri Postal bevindt zich vlak aan Euralille, handig voor wie met de trein wil. Meer info omtrent de openingsuren etc vind je op de website van lille3000.

Voor wie nog niet genoeg heeft loopt er in het Palais des Beaux Arts een fototentoonstelling. Een 29 werken dialogeren er met de werken van Rubens, Van Bloemen, Brueghel en nog tal van bekende en minder bekende Vlaamse meesters uit het verleden. Of nog: in le Fresnoy in Tourcoing kan je de tentoonstelling ABC (Art Belge Contemporain) gaan zien. Panamarenke, Jan Fabre, Guillaume Byl, David Claerbout, Hans Op de Beeck, Lili Dujourie, Leo Copers, … ze zijn er allemaal! Heel veel videokunst, een ietwat chaotischer parcours, maar best een mooi overzicht of kennismakingsopportuniteit met wat België de laatste 40 jaar heeft voortgebracht aan kunst.

Mijn Duits is allesbehalve en ook altijd zo geweest, maar de voorstelling Tagfish van de compagnie Berlin (die ik voor het eerst zag) sprak mij wel aan. Omdat ze mij door de mannen van Next festival werd aangeraden, maar ook omdat de compagnie Berlin heet denk ik. Nogal zonder echte reden bedenk ik nu op dit ogenblik, maar ik heb er geen spijt van gehad. Ik had zonet Cherkaoui gezien – verbluffend mooi (verslag ook hier te lezen). En ik voelde dat het al goed moest zijn om mij te bekoren. Nu had ik enige voorkennis, toen een vriend van mij – die erg op de hoogte is van alle goeie dingen die in de kunstwereld bougeren – mij had uitgenodigd om de Zollverein te bezoeken in Essen: een oude mijnsite in Bauhaus stijl, waar nu een design museum (oa) in huist. Dat was een tweedaagse apart! Ook mijn vriend & trendwatcher Tom Palmaerts vond dat toen ik hem die trip tipte. Om bij het onderwerp te blijven: Tagfish heeft Zollverein als onderwerp. Voor aanvang ziet de toeschouwer een grote, ovalen vergadertafel met stoelen rond. Pas wanneer de voorstelling begint ziet men dat de stoffering van de rugleuning geprojecteerd is, volledig samenhangend met de rest van de stoelen. De rugleuning is een plasma waar 6 heren op geprojecteerd worden, als  zaten ze aan de tafel. Een dialoog komt op gang tussen hen, de montage dermate dat je als kijker echt het gevoel hebt mee aan tafel te zitten. De heren zitten tijdens opname elk in een andere ruimte, de interviews met elk van hen apart opgenomen en nadien tot 1 grote conversatie samengebracht. Zij vertegenwoordigen elk een belangrijk personage in het verhaal van Zollverein. De dromer, de pragmaticus, de commercieel, de filosoof, de dichter, … zoals je wel vaker in groepen ontdekt. Zij wachten op de sjeik … die het startshot moet geven om hun droomt te kunnen realiseren. Ze blijven echter wachten …

Knap idee en heel erg mooi uitgewerkt. De mannen kregen dan ook een welverdiend applaus!

3D en Gaming by the GriN-boyzzz

uit de Antwerpse Winkelhaak kwamen ze aangereden om mes Amis een en ander bij te brengen omtrent 3D & Gaming. Meest frappante conclusie: 3D is de toekomst, maar we zijn er bijlange nog niet … Als het maar voor mijn 80e gebeurt begin ik stilletjes te hopen. Ons internet werkt te traag, onze beeldschermen zijn er nog niet aan aangepast, onze hardware kan het nog niet aan en we zijn nog niet voldoende vertrouwd met de 3D omgeving. De 3D-printer daarentegen zou volgend jaar op de markt komen tegen een 2.500 euro! Goed nieuws dus voor prototypers, ontwerpers enz.

Zelf ben ik nooit een gamer geweest. Maar toen ik met mijn brilletje auto zat te rijden in 3D had ik er echt zin in. (Handig ook in de aanloop naar het halen van mijn rijbewijs!) Op de underdog website van GriN kan je online gamen. Ze halen er meer dan 50.000 bezoekers per dag. 90% van de jongens en 80% van de meisjes gamet tegenwoordig. Stuff for advertisers I would say!

Andere wijze toepassingen zijn die voor AXA, een game die jouw reële rijgedrag in kaart brengt, het Concept House voor Philip Morris met échte virtual reality brillen (helemaaaaaal zoals in de films), de Rubenszaal voor het KMSKA. Ongetelde toepassingen zijn mogelijk! Stel je voor dat elk museum zijn tentoonstelling na afloop in 3D ter beschikking stelt. Een heel eenvoudig en gelijkaardig tool kan je gratis gebruiken om bvb je kunstwerken of foto’s te presenteren: Xpose 3D.

Enfin, je vindt alles op de site van GriN. Zeker eens checken!

En zo heb ik er weer een aantal Amis bij. Dank je Wim en Jeroen van GriN én Joost van Astria voor het ter beschikkingstellen van de meetingroom. Een aanrader voor wie een ruimte nodig heeft: www.astria.be.

Maar vooral Mes Amis, bedankt dat jullie er waren, jullie waren alweer fantastisch!

Wat is Joanna et ses Amis? Je leest het hier!