Het autosalon zit er weer aan te komen, altijd wel spannend en een heus event op zich! Alle automerken zijn opnieuw fel aanwezig in het straatbeeld, op de radio, op tv en op het internet. De één al op een inventievere manier dan de ander … Deze bijvoorbeeld, die doet je dansen!

Ogilvy heeft op een leuke manier de extra uitrusting en voordelen van Ford Focus Sound Connection in geluiden omgezet en er een nummer mee laten maken. Daarvoor werkten ze samen met DJ Bobby Ewing, bekend van Discobar Galaxie, Martians en vroeger ook Shameboy. Op die manier wordt de verzameling van extra uitrusting en voordelen op een leuke manier tastbaar.

In een film die online wordt verspreid via bannering en de www.soundconnection.be, kan iedereen ontdekken hoe het nummer ‘Focus Right’, werd gemaakt. Bovendien kan je het gratis downloaden en kan iedereen die zich geroepen voelt zelf aan de slag met de Sound Connection geluiden. Want ook de set met de afzonderlijke geluiden kan je gratis downloaden via de website.

Vertical Road

WHAW!

Ze mogen zeggen wat ze willen die critici in hun gepalaver over de nieuwe dans – die waar je ook 10 minuten naar bevroren acteurs dient te kijken, geef mij maar dit soort dans die nog écht dans is! Waar dansers nog in groep dansen, synchroon – dan eens niet. Goeie drums, fysieke inspanningen ten top en een mooie interactie.

Niemand minder dan Nitin Sawhney componeerde de muziek. Altijd al weg geweest van zijn muzikale ingevingen, dees kon niet anders dan steengoed zijn.

Het lijken Griekse beelden die tot leven komen en zich bevrijden van het eeuwen oude stof dat hen bedekt. Bij de eerste bewegingen komt het stof los van de figuren. Mooi qua effect. Laten we niet stellen dat dit ongezien is, we hebben in ons land behoorlijk wat choreografen die dergelijk werk brengen, maar het blijft ongewoon fantastisch om naar te kijken. Nu en dan een stil moment, niet altijd even boeiend, maar al bij al een topwerk.

De elementen van de klassieke tragedie blijven aan bod komen: jaloezie, liefde, aantrekking, sexualiteit, dominantie, het duel, … Een prachtige vertaling van de muziek, die echt gebruikt wordt. De dans doet je de muziek nog sterker aanvoelen, of doorvoelen.

De grot van Plato – een schimmenspel. De tragiek van het leven en het laten leven. Het afscheid … en het doek valt.

Laat mij dan vallen, u gelooft toch niet in mij …

De zin die mij het meest raakte uit Weg, een productie uit 1998 en sinds 2010 hernomen. De onmacht niets te kunnen veranderen, de dingen te moeten aanvaarden zoals ze komen. De wil, maar niet de potentie de dingen anders te kunnen maken dan ze zijn.

We horen een Josse De Pauw één en ander mompelen in het Antwerps (?), voor mij aanvankelijk onverstaanbaar (ook de tekst in het boekje vraagt enige inspanning). Ik las de franse vertalingen bovenaan het podium om er iets van te begrijpen. Omringd door 3 muzikanten: Peter Vermeersch, Pierre Vervloesem & Peter Vandenberghe, scandeert hij de woorden. Hij schakelt over op een begrijpbaar Nederlands. Er wordt gedialogeerd tussen moeder en vader, en verteld over de 11 kinderen. André kreeg zijn vingertjes geplet tussen de deur van de Ford, Monique hield een hersenschudding over aan een val van de schommel, Christiane sloeg haar zus ongewild K.O. op de judo-mat die er niet was … Een anekdotische aaneenschakeling van faits-divers, een terug naar toen. Toen men nog naar zee op reis ging.

Het was me bij het begin van het seizoen aangeraden, ik wist eigenlijk niet goed wat ervan te verwachten. De Pauw is niet noemenswaardig mijn favoriet. Maar misschien is dat zo voor wat zijn tv-werk betreft. Sommige acteurs zijn geboren voor de planken, anderen voor de camera. Josse zal tot die eerste categorie behoren.

Zijn vertolking van deze rol is erg naturel, aangrijpend, professioneel. Echt geacteerd ook, zonder te willen over-acten. Iets kan naturel gebracht worden, maar soms overdrijft men ook, alsof men het helemaal gespeeld leeft. Josse niet, Josse is een rasacteur, dat zie je in Weg.

We horen een Anita Cerquetti opname op krakende band, de spiegelbol draait en de lichtbollen reflecteren in de zaal. De vierde wand raakt doorbroken, op een meer originele manier dan we gewoon zijn. De teksten die De Pauw brengt worden begeleid met live muziek: jazz, free jazz, en andere genres. Josse beweegt erop los. Enigszins bevreemdend om zien, mij komt hij meestal wat stug over, maar hij kan er absoluut mee overweg. De interactie en symbiose tussen muzikanten en acteur was er wel degelijk. Herinneringen, mooie en minder mooie. Het gemis dat een aangenaam gevoel kan zijn. Het einde dat nadert, maar dat is een klassieker …

Maar aan het eind brengt hij ‘La nuit’. Hij haalt zijn valse gebit uit de mond, de wangen zijn ingevallen; hij geeft zich over… De rocker die hij het voorbije uur vertolkte is op.

Hij had nog een restje adem.

Wat kon hij daarmee nog doen?

Iets om het af te maken.

Een liedje.

Eentje nog.

Ogen luisteren en oren zien

HEARSEE is de laatste nieuwe voorstelling van Flat Earth Society. Onlangs was een try out te zien in Muziekcentrum Track in Kortrijk, in de schitterende Concertstudio die een aantal jaren terug volledig werd vernieuwd.
Bezieler Peter Vermeersch is componist, klarinettist, saxofonist en producer in het rockmilieu (o.m. dEUS, Raymond van het Groenewoud). Hij componeerde voor theater- en dansproducties van o.m. Wim Vandekeybus en Anne Teresa De Keersmaeker. Flat Earth Society maakt voor 95% de muziek zelf. FES is erg op jazz gericht, maar gaat ook allianties aan met andere kunstdisciplines, zoals theater en film.

HEARSEE is zo’n project en toont een tiental filmpjes, zonder enige onderlinge rode draad, behalve dan dat ze op zijn minst om het meest bizar waren, zoals het hilarische The mystery of the Leaping Fish uit 1916 of het behoorlijk walgelijke Sybille van onze eigen Wim Delvoye. Op elke filmische creatie heeft FES een stukje gecomponeerd. De versie die ik te zien kreeg was een try out. Deel 1 was beduidend rustiger dan deel 2. Het kwam dan ook een beetje traag op gang en ik bedacht wel eens dat het goed was om een visuele prikkel te hebben, omdat het anders misschien een beetje saai was geweest. Het heeft geduurd tot na de pauze om er de nodige dynamiek in te vinden. Beslist een aparte voorstelling die de moeite is om te zien. Alleen hoop ik dat de try out ook de band overtuigd heeft van de sterkere stukken en deze dan ook prominent aanwezig zullen zijn in het verdere touren van deze voorstelling.

Prachtige animatie van Emile Cohl uit 1908: Fantasmagorie

Het was nog van in de tijd der videocassettes dat ik ooit Rosas danst Rosas op film tapete. Dit was een werk van Thierry De Mey uit 1997, las ik voor de live voorstelling in de Kortrijkse Schouwburg op woensdag 12 januari. Ik heb het bandje toen kapot gedraaid – zo mooi vond ik dat!

Het stuk is ondertussen 25 jaar oud maar nog zo hedendaags als wat. La femme seule, la femme détente, la femme inquiète, la femme frivole, la femme joyeuse, la femme rigoureuse … met zijn vier lijken de danseressen wel alle vrouwen ter wereld te vertegenwoordigen. De kostumering: typisch De Keersmaeker; tijdloze meisjesjurkjes en de heel erg eenvoudige t-shirtjes – een beetje Sofie D’Hoore stijl bijna. Het geeft de performers iets verhevens, ontastbaar, onschuldig zelfs. De muziek komt van Thierry De Mey en Peter Vermeersch. Repetitief – net zoals de dans. Dwepend, pregnant en de choreografie perfect onderbouwend. Professionaliteit ten top: één harmonische beweging, sierlijkheid en gemak, elegantie maar ook de individuele taal van de danser krijgt ruimte. Je verlangt steeds naar meer en je krijgt steeds meer. De belichting opnieuw erg eenvoudig, maar zoveel betekenend, op het juiste moment op de juiste plaats. Kleine accenten zoals een spiegel waarin je maar heel af en toe een reflexie ziet sieren het geheel. Het repetitieve wordt onderbroken door een afwijkende sequens die na verloop van tijd opnieuw uitmondt in het basisschema.

The New York Times postte in 1986 volgende comment (die mij bij elke lezing kippenvel bezorgt):

“Rosas danst Rosas is de derde choreografie van de jonge danseres De Keersmaeker waarin andermaal de dynamiek wordt blootgelegd van haar persoonlijkheid: een opmerkelijke artistieke begaafdheid, een benijdenswaardige intelligentie, gevoel voor relativiteit, lichamelijke taalvaardigheid en vindingrijkheid, een inspirerende werklust en niet in het minst een hooggekwalificeerd vakmanschap. Kortom, grote klasse. Die kwaliteiten in één persoon verenigd en tot de derde keer toe in een briljante creatie bewezen, zijn eerder zeldzaam. Bij ons moet je die met een vergrootglas gaan zoeken of in het buitenland waarnaar die artiesen zijn uitgeweken.” (Anna Kisselgoff)

Fabre, Vandekeybus, Gruwez en zoveel andere talenten die ons land rijk is, maar de absolute koningin van de dans blijft voor mij Anne Teresa De Keersmaeker. Er is iets in haar hoofd dat van haar een genie maakt.

Op 30 oktober stelt gèsman zijn nieuwste cd ’salonrebel’ voor in de kreun in Kortrijk (mogen we beslist een van de beste muziekhuizen van ons land noemen). Je kan alvast wat van het nieuwe werk hier beluisteren. E.T. Phone Home … de titel alleen al … gezellige humor: simpel, leuk, fijn, dorps. Een vorige keer zaten we met zijn allen op roze zetelkussen te luisteren naar het sappighe West-Vloams. Voor de niet West-Vlamingen, gèsman betekent simpelweg: grasman, misschien wel tuinman, dat moet ik de artiest zelf eens vragen. Doe ik de 30e!

Nog een leuk zomerfilmpje … verwarmt jou tijdens deze kille dagen …

K & D

16 jaar al trekken deze twee heren samen rond. Een volle zaal hebben ze compleet plat gespeeld. De visuals waren fantastisch en erg gevarieerd. Het publiek bloed-enthousiast. De setting begon met het oudere werk en eindigde met het recente. Ze zijn zelfs nog een keertje teruggekomen. Ze trakteerden zichzelf met een K&D-karaoke song op de Let it be melodie. Ergens grappig, maar niet iedereen vond dat. Na afloop hoorde ik hier en daar de opmerking dat nummers als Speechless of Bomb The Bass absoluut aan bod hadden mogen komen. Er werd nog minuten lang nagestampt, gefloten, geroepen, maar het mocht niet baten, Jazz Gent is streng! Onvergetelijk concert met een kleine, swingende afterparty.

Oh gente de minha terra …

Mariza, Oh Mariza! Wat een stem, wat een présence. Onlangs was je nog in België, een ticket was pokkeduur – ik heb toen na veel wikken en wegen besloten dat ik een andere keer naar je zou komen luisteren. Voilà, met Jazz Gent was het zover. Cibelle, waar ik heel veel van had verwacht, sloeg ontzettend tegen. Niks in vergelijking met wat ik op cd van haar ken. Zal wel aan mij liggen. Maar jij Mariza, jij hebt alles goed gemaakt. Schone Dame, Edele Dame, je hebt mijn hart veroverd. De Portugezen in de zaal en jij waren één. Zoveel hart, zoveel warmte, zoveel SAUDADE … Het was ontroerend en wondermooi. Mariza, je bent een Koningin! Bijna … en ik had je aangeraakt …

Openingsavond van Gent Jazz Festival gemist, maar Norah is niet per sé mijn favoriet, alhoewel ik ze graag eens live aan het werk had gezien. Tickets waren te snel de deur uit, spijtig.

Maar voor Toots Thielemans was ik er als de kippen bij geweest. Het festival begon die avond (10 juli) met de Julian Lage Group, vree goed! Op zijn homepage kan je een en ander beluisteren. Live uiteraard more thrilling (tour dates staan ook vermeld).

Nadien kwam Stanley Carke met 3 jonge muzikale talenten. Hiromi, een Japanse pianiste blijft me beslist bij omwille van haar kunnen uiteraard, maar zeker ook omwille van haar gesticulaties die bij momenten hilarisch waren. Helemaal anders was dan de gestiek en performance van Toots Thielemans’ pianist. Erg complexe composities, losjes uit de hand gespeeld, niet al te veel moves, maar erg impressionant. Toots zelf ontroerde menig man. De band met zijn harmonica is innig, met zijn collega muzikanten hartverwarmend, met het publiek welgemeend en oprecht dankbaar. Ik zou Toots best wel eens een dagje als opa willen hebben.

Nog meer van dit goeds tot en met de 18e juli (Trixie Whitley komt nog eens!!!)

Het volledige programma vind je hier: programma Gent Jazz Festival (let ook op Cibelle & Mariza: toppers!)