‘Maar ik ben niet schuldig, dat is een vergissing. Hoe kan een mens trouwens eigenlijk schuldig zijn? We zijn toch allemaal mensen, de een zo goed als de ander. – Dat is juist, maar zo spreken gewoonlijk de schuldigen.’ [Het proces, Franz Kafka] – website Next Festival

Het was een kille winteravond en alles lag er wat verzopen bij. Ik had nog op de laatste knip 2 tickets kunnen wegkapen voor de voorstelling van Berlin: ‘Land’s End’. Vorig jaar waren ze ook op het Next festival te zien – ik was er toen niet zoooo weg van, ook al vond ik het goed, alleen al omdat het echt eens wat anders was. Maar soms moet je jezelf wat tijd geven om een gezelschap te leren kennen en de taal te begrijpen. Transfo in Zwevegem vormde de perfecte lokatie voor deze performance. Het oude fabrieksgebouw ademt nog leven uit, een beetje mysterieus wel. Afgelegen, langs het water – het sfeertje en gezelschap zaten goed. We kregen allen een dik deken om ons te verwarmen, wat best van pas kwam – daar het werkelijk ontzettend koud was in de onverwarmde ruimte.

We zien een heleboel – ik geloof een 12-tal – machines. Elk werkt zelfstandig op een eigen techniek. In één kamer hangt een haardroger boven een wasbekken (met goudvissen), of we zien een deur van een koelkast automatisch open- en dichtklappen. In de koelkast zien we achter een berg pannekoeken twee voeten steken. Of nog- een ronddraaiend element met een koffietas waar verse koffie in gegoten wordt en wat verderop het parcours een blauw, giftig pilletje. Uien, een stofzuiger, een koffer van een wagen … er was vanalles. Tijdens de voorstelling werd duidelijk dat deze machinerieën de scenario’s voorstellen die bedacht zijn geweest om een man te vermoorden.

De hoofdacteurs komen op scène niet in fysieke, dan wel in digitale vorm – gefilmd en vertoond op plasma’s die de grootte hebben van een menselijk lichaam – alsof ze echt aanwezig zijn. 2 plasma’s en de acteurs die met elkaar lijken te interageren. Later tijdens de voorstelling zien we de rechter en de rechercheurs ook allen op die manier aanwezig. Ze zijn er maar ze zijn er niet, ze spreken op elkaar in maar ze doen dat ook niet. De montage is dermate knap, het camerastandpunt zo opgesteld – dat het lijkt alsof iedereen in dezelfde ruimte aanwezig is. Alsnog zien we de acteurs live on stage. Een pijnlijk en emotionele dialoog komt op gang, in de kou en in het donker. Frans en Nederlands wordt door elkaar gesproken, het publiek is muisstil.

Machinerie en plasma’s, het lijken twee constanten in het idioom van Berlin.

Het verhaal is echt gebeurd. Ik vertelde erover in de Westhoek en men wist meteen waarover ik het had: ‘t Groot Moerhof, een huis dat in Frankrijk en België is gebouwd. De landsgrens loopt er recht doorheen. Daar vond een proces plaats met een Belgisch en Frans burger. Echt gebeurd dus … What a story! De voorstelling reist rond. Een aanrader voor wie eens een ander theater wil zien.

CYNTHIA LOEMIJ / MARK  LORIMER

Wat een pareltje! Twee dansers. Leuk gekleed, de jongen een ietwat retro, het meisje in een mooi pink kleedje. Het is behoorlijk kil tussen de twee. Het meisje zoekt toenadering, maar de jongen blijft haar halsstarrig negeren, tot het meisje de cellist verleidt en de jongen jaloers wordt. Alles komt dus goed.

De eenvoud – less is more – siert dit werk uitermate. Het decor is een houten constructie, erg primitief, een sobere wand waartegen elke beweging van de acteurs op een bijna objectivistische wijze worden afgetekend. De cellist brengt warmte op scène. Het is ook vanaf het moment dat hij begint te spelen, dat de acteurs wat minder kil worden. Prachtige eenvoudige muziek. Het zou gaan om 11 capriccio’s voor cello van de in Brussel geboren componist Joseph Marie Clément dall’Abaco (1710-1805). Een kopie van deze partituur werd pas op het einde van de 19de eeuw in Milaan teruggevonden: op het manuscript staan echter enkel noten, geen aantekeningen. Een muziekstuk- zonder- taal, dat dus door de musicus heel vrij geïnterpreteerd kan worden (Kaaitheater). Mooie nieuwe bewegingen, soms grappige interacties.

Dansers Cynthia Loemij en Mark Lorimer stellen in To intimate vragen rond (een gebrek aan) communicatie. Wat maakt intimiteit, effectief spreken en echt luisteren mogelijk? En hoe komt het dat we het daar zo moeilijk mee hebben? To intimate is een choreografie die écht spreekt.

Zo lezen we op de site van Next. En effectief, het gebeurt maar weinig dat een danswerk zo spreekt, zo verhaalt. Storytelling met het gelaat en het lichaam en een paar noten muziek.

De invloed van de Keersmaeker is duidelijk voelbaar. De dansers leerden elkaar kennen bij Rosas. En toch zie je al die dansers die ooit bij Rosas dansten een eigen stijl ontwikkelen. Zo ook hier. Maar dit is dans ten top! Dat klassieke gemengd met een verworven vrijheid die emotie toelaat. Niks overdonderends, geen spectaculaire scenografie, maar de basics – goed uitgevoerd, professioneel en interessant. Benieuwd wat dit nieuwe gezelschap nog in petto heeft.

On the Concept of the Face, regarding the Son of God

zo luidt de titel van het beruchte theaterstuk van Castellucci. We kregen al een brief in de bus van de festivalorganisatie, waarin we gewaarschuwd werden voor een mogelijke manifestatie van een extreem katholieke beweging. De toegang met de wagen werd ons inderdaad ontzegd, we gingen dus een eindje wandelen. Maar ook hier was de weg volledig gebarricadeerd en moesten de tickets grondig gecontroleerd worden, want er waren er al valse in roulatie. De voorstelling begon een half uur later dan aangekondigd, want iedereen diende alle tassen, jassen en andere overbodigheden achter te laten en bovendien gefouilleerd worden.

Je verwacht wel een erg decadent werk.

Het viel allemaal serieus mee, en eigenlijk begrijp je helemaal niet wat die bende daarbuiten staat te doen. Wat we zien is een intiem portret tussen vader en zoon. Vader is oud, maar de zoon past om hem. Hij maakt zich klaar om het huis te verlaten en een aantal zaken te regelen, maar net dan heeft vader de mooie witte design zetel bekakt. We zijn getuige van een ritueel waarbij de zoon de vader rustig uitkleedt en wast. Het is stil. Vader huilt.

Wanneer alles in orde blijkt te zijn herhaalt hetzelfde tafereel zich, en dan nog een keer. Vader wordt het moe en giet zichzelf volledig onder de stront. Hij geeft er de brui aan. Zoon heeft zich gekeerd naar het grote doek, een close up van het gezicht van christus die reeds de hele voorstelling het publiek zit aan te staren.

Het mooie witte interieur maakt plaats voor een donker podium, waarin we beweging zien achter het christus doek. Het doek wordt begoten met stront. Het gezicht van christus bloedt, wordt opengereten.

Vader had er genoeg van. De zoon ook. De wanhoop, het gebroken geloof … Het gezicht van christus maakt plaats voor deze woorden: You are not my shepherd.

And that’s it. Enkel de vrije kunst kan dit soort pareltjes maken.

Your favourite waste of time
Een creatieve workshop met een specialist uit Lisboa, alles over Mobile Advertising, wat u moet weten over web 3.0 en een netwerkavond met bijhorende plaatjes van Mr. Woolf & Mr. Raven: dat staat op ’t programma voor 7, 8 en 10 november in The Studios in Kortrijk. Organisatie: Howest

WORKSHOP CREATIVITEIT
Op dinsdag 8 november komt Américo Mateus naar België – meer bepaald naar The Studios in Kortrijk – om er een workshop te geven rond creativiteit. Américo geeft les aan IADE – een gerenommeerde hogeschool in design & advertising uit Lisboa – en is de oprichter van Ideas (R)evolution, een organisatie die op een innovatieve manier met bedrijven brainstormt rond bepaalde vragen en problemen.
Het blijft echter niet bij brainstormen. Elk probleem of elke vraag wordt tot op de kern ontleed. Het resultaat van de workshop en de sessies die Américo nadien met zijn medewerkers organiseert, leiden tot een erg gedetailleerd plan waarmee het bedrijf aan de slag kan om de branding te vernieuwen (denk aan concrete communicatie-acties, een strategie enz). Dit gebeurt aan de hand van een resem innovatieve en creatieve tools en systemen. Telkens 2 personen uit 3 verschillende bedrijven kunnen deelnemen aan de workshop. Elk bedrijf formuleert een reëel probleem of een concrete vraag die in de workshop aan bod zal komen. Elk bedrijf gaat naar huis met een innovation deliverable, een guideline-booklet met de eerste stappen die je kan ondernemen om het probleem van jouw onderneming en jouw merk aan te pakken. Een unieke kans om een sterk inzicht te krijgen in jouw bedrijf.

De workshop gaat door in The Studios, Graaf Karel de Goedelaan 38, te Kortrijk op dinsdag 8 november om 13u30 – einde voorzien rond 18u00. Deelname kost 50 euro pp (excl. BTW).

PRESENTATIE WEB 3.0
Na de workshop van dinsdag 8 november geeft Miguel Lesy, alumnus howest/Reclame en momenteel General Director bij theHuntingDivision, een presentatie. Miguel zal het hebben over web 3.0:
“Marketing en communicatie budgetten worden alsmaar kleiner en het wordt steeds moeilijker de juiste boodschappen door te spelen aan de consument. Daarom moeten marketing en reclame experts nieuwe manieren gaan zoeken om met de consument te communiceren. Een nieuw idee genaamd marketing 3.0 introduceert de concepten van co-creatie en ‘community sense’ om met minder middelen toch betere resultaten te bereiken.”

Wie deelneemt aan de workshop, kan de lezing gratis bijwonen. Wie enkel de lezing wil volgen, betaalt 12 euro (excl. BTW).
Start om 19u30 – einde voorzien om 20u30. Lokatie: The Studios, Graaf Karel de Goedelaan 38, te Kortrijk.

PRESENTATIE MOBILE ADVERTISING
Woensdag 9 november: presentatie van Jens Govaert, alumnus howest (Reclame) en momenteel actief bij het grote VVL/BBDO. Jens komt spreken over Mobile Advertising:
“Reclamemakers aller markten, mobiliseert u!
Naar de consument toe, slaagt ‘mobile’ er voor het eerst in om een echte meerwaarde te bieden, maar ook voor de marketeer vervult ‘mobile’ zijn rol als ultieme uitdager voor het klassieke marketingbudget.
Dat werd tijd. We stellen ons dan ook de vraag hoe onze mobiele toekomst er nu precies uitziet.
En verder, hoe kan de marketeer het marketing-aspect in ‘mobile marketing’ beter begrijpen en in werking laten treden om tot een waardevolle communicatie te komen met de consument …”

Wie deelneemt aan de workshop op 8 november, kan de lezing gratis bijwonen. Wie enkel de lezing wil volgen, betaalt 12 euro (excl. BTW). Start om 19u30 – einde voorzien om 20u30. Lokatie: The Studios, Graaf Karel de Goedelaan 38, te Kortrijk.

NETWORKING & FUN
Op donderdag 10 november zullen de studenten Reclame van Howest hun concept voorstellen voor de lancering van een nieuwe radiozender om 19u in The Studios. De heren Delmotte en Despriet – alias Mr. Woolf & Mr. Raven – zullen nadien een feestje in elkaar draaien. Studenten Communicatiemanagement, Alumni en geïnteresseerde bedrijven zijn welkom!

Gratis entree. Lokatie: The Studios, Graaf Karel de Goedelaan 38, te Kortrijk.

Inschrijven tot en met 3 november, via info@joanna-et-ses-visiteurs.be

iedereen fotograaf, iedereen kunstenaar, iedereen illustrator … met de open source programma’s, instagram apps, digitalisering … lijkt het allemaal mogelijk. We zien een hele beweging ontstaan in de beeldvorming, de ervaring van het beeld, sfeersettings … 3D was vorig jaar een hot issue, we kunnen het zo gek niet bedenken.

Online buying zit helemaal in de lift!

Packshoot is een nieuwe service die beide trends combineert: experience marketing en online buying. Zo lezen we op de Packshoot website:

Packshoot is gespecialiseerd in het maken van packshots en foto’s voor webshops en websites. We zijn met deze service begonnen omdat er heel veel mooie webshops zijn die gebruik maken van slechte beelden.

Helemaal mee eens! Sowieso een van de redenen waarom ik dat online buying zo lang heb uitgesteld. Rosette la Vedette bijvoorbeeld is een organisatie die hoofddoeken online verkoopt voor vrouwen die door kanker en de chemo hun haren zijn verloren. Je kan de doeken op verschillende manieren knopen en dat kan je mooi zien dankzij de 360° fotografie: aquagroen chemo mutsje (klik op de foto)

Of nog – hoe weet je hoe een kleedje er helemaal uitziet als je het online wil kopen? Je denkt dat je maatje 36 moet hebben, anders neem je ‘t risico niet? Met deze movies is dat helemaal anders.

Alhoewel de mannen nog niet eens zo heel lang bezig zijn, zien we reeds mooie klanten waaronder Duvel, Hoet, Suikerzoentje.

Te liken op Facebook

Het is niet de eerste keer dat Gery Van Tendeloo (Liebaert Projects: check de website!) een kunstenaar of kunstproject cureert in de Benedengalerie in Kortrijk. Sinds een tijdje is dit intieme zaaltje een ontdekkingsplek voor hedendaagse kunst geworden. Een aantal heel interessante kunstenaars zijn daar reeds gepasseerd: Dirk Braeckman (Zeno X Gallery), Fien Muller (Hoet Bekaert Gallery) en nu ook Wastijn en Deschuymer.

Geplukt van de website van Liebaert Projects:

“Het vroegere artiestenduo Wastijn & Deschuymer maken samen een nieuwe expo in de Benedengalerie. Twee denkwerelden, een tijdlang gescheiden, dialogeren en/of confronteren elkaar opnieuw op uitnodiging van curator Gery Van Tendeloo en “Liebaert Projects”. Na 15 jaar bouwen Wastijn en Deschuymer een zeer eigenzinnige tentoonstelling in dezelfde ruimte, waar de actuele, maatschappelijke situatie, ‘ons tijdsbeeld’ aan de grondslag van ligt.”

Vernissage op 4 november 2011 om 20,30 uur in de Benedengalerie, Hazelaarstraat, 7, 8500 Kortrijk.

Tentoonstelling  5/11-27/11/2011

De witte pauw – de laatste tentoonstelling van Annouk Westerling – is met veel enthousiasme onthaald. In de hoofdrol kregen we de witte pauw te zien, waar de kunstenares gedurende een aantal maanden een relatie mee heeft weten op te bouwen. Het dier diende gewend te geraken aan de relatie met een mens en toelaten dat de kunstenares zou binnendringen in zijn habitat. Temeer omdat de foto’s in het donker zijn genomen.

Ze stelt opnieuw tentoon, samen met 3 andere kunstenaressen. De lokatie blijkt alvast verrassend te zijn, aan het communicatiemateriaal, alsook de websites van de betrokken kunstenaressen is er geen twijfel mogelijk dat ook deze een mooie en interessante tentoonstelling wordt waar Jo Van de Sype opnieuw de gastheer is.

De organisatie – Diagenesi – achter dit initiatief is nieuw en is een project van Annouk Westerling en Jo Van de Sype. Pour les soeurs sonnez svp is de eerste tentoonstelling van dit nieuwe initiatief. Diagenesi biedt een ruimte, omkadering en een ontmoetingsplaats aan voor iedereen die wenst na te denken en samen te werken rond kunst die de verschillende media doorkruist, of kunst die zich profileert buiten het traditionele kunstmilieu. Daarnaast wordt een regionaal en internationaal netwerk opgebouwd met het oog op het uitwisselen van contacten en ervaringen. We wensen het begin te zijn van een nieuwe evolutie. Geen revolutie maar een zachte vorm van verandering zoals het gesteente zich langzaam vormt doorheen de tijd.

Over het klooster:

Eind 2010 verwierf de gemeente Herne het domein. Op 23/12/2010 nam de laatste kloosterzuster afscheid van dit mooie gebouw. Zo werd een punt gezet achter 86 jaar monastiek leven in de H. Geeststraat. Vanaf nu zal dit klooster een tweede leven krijgen als socio-cultureel huis.

Over de tentoonstelling:

Pour les soeurs sonnez svp, is een persoonlijk project. Het gaat de confrontatie aan met tijd. Tijd die in dit klooster en misschien zelf in uitbreiding in deze mooie landelijke gemeente trager lijkt te gaan. Een evenwichtsoefening tussen contemplatie, misschien zelf stilstand en druk van de tijd waar zelf in Herne geen ontsnapping mogelijk lijkt. Het idee is om 4 kunstenaressen samen te brengen. Ephameron, Memymon, Ada Rajzys en Annouk Westerling stapten mee in ditproces. Elk hebben ze een eigen invalshoek op de tijd in hun werk. Ze hebben ook een totaal verschillende achtergrond. De uitdaging is om een dialoog op te bouwen tussen hen onderling, het gebouw en de algemene bedenking rond de vergankelijkheid van de tijd.

Pour les soeurs sonnez svp: een groepstentoonstelling met Ephameron, Memymom, Ada Rajzys en Annouk Westerling.

Data: 22, 23, 29 en 30 oktober 2011 telkens van 13:00 – 18:00

Lokatie: Dominicanessenklooster, Heilige Geeststraat 22/24, 1540 Herne

Are we desperate? Where is our hero?

Prometheus Landscape II, de nieuwe voorstelling van Jan Fabre is er alweer eentje om in te kaderen. De grootsheid van Fabre zit hem in het feit dat zijn kunst altijd vernieuwt, maar ook steeds een vernieuwing is van zichzelf. Je herkent zijn hand aan de thema’s en de stijl, maar toch is het nooit hetzelfde. Hij geeft met zijn klassieke benadering weliswaar zijn visie op wat om ons heen gebeurt, zonder in clichés te vervallen. De dwepende muziek, het totaalspektakel met visuals die voltreffers zijn en performers die tot op het bot gaan maken van Prometheus Landscape II een parel die je niet wil missen. De première ging door in NY. Het is geweten dat dat voor nogal wat commotie zorgde. In dergelijk puriteins land kan het ook niet anders. Masturberende performers zijn niet vreemd in zijn werk. Wij zijn dat al een beetje gewoon, ook al blijft het confronterend. De scène wordt stilaan een habitat die zich steeds aan de metamorfose blootgeeft en die de dansers doorheen het hele werk creëren. Wanneer ze van het podium zijn verdwenen blijven hun sporen over, je kan als het ware aan de overgebleven scène de hele performance reconstrueren. Fabre gebruikt Goden en Titanen, die het beste en het slechtste in de mens naar boven halen. De heftigheid weerspiegelt de turbulente maatschappij die we vandaag bewonen. Vuur is passie, maar vuur maakt ook kapot. Instruire c’est détruire. Prometheus wordt opgevoerd als heidens symbool van de ontembare rebellie. Hij hangt als een christus aan een kruis van touwen, de hele voorstelling lang. Zand, brandende lucifers, brandblussers, levende Duracell konijnen, een zadel voor paarden zijn slechts een paar van de symbolen die het verhaal dragen. Liefde en passie, geschreeuw en gekerm, gezang … Het Gesamtkunstwerk in Fabres universum. Hij noemt zichzelf de krijger van de schoonheid, helemaal terecht. Hoe naakt, bestiaal en obsceen de beelden in sé zijn, de schoonheid blijft steeds aanwezig. It’s time to become sensible again.

Ford heeft een nieuwe interactieve campagne waar ik toch wel even dubbel van lig. De ultieme confrontatie: mannen en vrouwen nemen het tegen elkaar op, thema: autorijden. Zie bvb dit spotje – typisch … oh zo typisch.

Je kan er een Ford Focus winnen, of een weekendje weg in een Ford Focus of tickets voor het autosalon.

De heren zijn momenteel aan de winnende hand, reeds meer dan 3.770 punten bij het schrijven van dit bericht (de campagne loopt pas sinds vandaag) . De dames hebben er net iets meer dan 1.500. Vandaar: dames – klik even door naar de site en laat eens zien wat we kunnen. Ik ben er helemaal klaar voor!

Het klonk veelbelovend, namen als Arne Sierens, Titus De Voogdt, Johan Heldenbergh, Tom Vermeir, stevige namen dus dat moet wel wat geven. Van Sierens zijn we ook heel wat gewoon en een collega was zo enthousiast dat hij de uitvoering nog een keertje wil zien. De introductie in de brochure deed vermoeden dat we een emotionele broederschap zouden zien, meegesleurd zouden worden in een verhaal dat ons niet bekend is, maar helaas … het was minder spectaculair dan gedacht. Het is natuurlijk vaak zo dat – hoe meer reclame men maakt en hoe meer media aandacht, des te groter de verwachtingen. Maar toch moet ik objectief gesproken toegeven dat de dialogen vaak werkelijk saai waren. Men deed research bij de boeren. Wel, op zich vind ik dit fascinerend. Ik kan me voorstellen dat je daar een heleboel informatie en echte verhalen kan halen, die nadien voldoende stof geven ter representatie van een bepaalde wereld. Check bvb het fotoproject van Frederik Buyckx ‘The Last Farmers’ – dat spreekt toch helemaal tot de verbeelding, daar kan je toch écht iets mee doen. Gaat het nu eigenlijk over boeren of over een gilde, of over beide? Gardenia was een voorbeeld van een stuk waar de acteurs hun rol werkelijk doorleefden, ze waren ook die mensen. Maar bij De Pijnders mankeert dit absoluut. Eigenlijk zien we een bende marginalen, 30-ers, 40-ers misschien. Ik merk weinig ‘gilde’. Losse anecdotes, die samen eigenlijk niet echt een geheel vormen. Het is werkelijk zoeken naar een beetje samenhang, naar een boodschap, naar een mooi moment … Neen, Sierens kan echt veel beter. In de pers schrijft men nog: ‘Arne Sierens laat zien wat hij kan: het leven tonen zoals het is.’  Neen, geen enkele vorm van herkenning, geen beetje emotie, geen aanknopingspunt. Spijtig, maar op naar de volgende productie, jawel!