De witte pauw – de laatste tentoonstelling van Annouk Westerling – is met veel enthousiasme onthaald. In de hoofdrol kregen we de witte pauw te zien, waar de kunstenares gedurende een aantal maanden een relatie mee heeft weten op te bouwen. Het dier diende gewend te geraken aan de relatie met een mens en toelaten dat de kunstenares zou binnendringen in zijn habitat. Temeer omdat de foto’s in het donker zijn genomen.

Ze stelt opnieuw tentoon, samen met 3 andere kunstenaressen. De lokatie blijkt alvast verrassend te zijn, aan het communicatiemateriaal, alsook de websites van de betrokken kunstenaressen is er geen twijfel mogelijk dat ook deze een mooie en interessante tentoonstelling wordt waar Jo Van de Sype opnieuw de gastheer is.

De organisatie – Diagenesi – achter dit initiatief is nieuw en is een project van Annouk Westerling en Jo Van de Sype. Pour les soeurs sonnez svp is de eerste tentoonstelling van dit nieuwe initiatief. Diagenesi biedt een ruimte, omkadering en een ontmoetingsplaats aan voor iedereen die wenst na te denken en samen te werken rond kunst die de verschillende media doorkruist, of kunst die zich profileert buiten het traditionele kunstmilieu. Daarnaast wordt een regionaal en internationaal netwerk opgebouwd met het oog op het uitwisselen van contacten en ervaringen. We wensen het begin te zijn van een nieuwe evolutie. Geen revolutie maar een zachte vorm van verandering zoals het gesteente zich langzaam vormt doorheen de tijd.

Over het klooster:

Eind 2010 verwierf de gemeente Herne het domein. Op 23/12/2010 nam de laatste kloosterzuster afscheid van dit mooie gebouw. Zo werd een punt gezet achter 86 jaar monastiek leven in de H. Geeststraat. Vanaf nu zal dit klooster een tweede leven krijgen als socio-cultureel huis.

Over de tentoonstelling:

Pour les soeurs sonnez svp, is een persoonlijk project. Het gaat de confrontatie aan met tijd. Tijd die in dit klooster en misschien zelf in uitbreiding in deze mooie landelijke gemeente trager lijkt te gaan. Een evenwichtsoefening tussen contemplatie, misschien zelf stilstand en druk van de tijd waar zelf in Herne geen ontsnapping mogelijk lijkt. Het idee is om 4 kunstenaressen samen te brengen. Ephameron, Memymon, Ada Rajzys en Annouk Westerling stapten mee in ditproces. Elk hebben ze een eigen invalshoek op de tijd in hun werk. Ze hebben ook een totaal verschillende achtergrond. De uitdaging is om een dialoog op te bouwen tussen hen onderling, het gebouw en de algemene bedenking rond de vergankelijkheid van de tijd.

Pour les soeurs sonnez svp: een groepstentoonstelling met Ephameron, Memymom, Ada Rajzys en Annouk Westerling.

Data: 22, 23, 29 en 30 oktober 2011 telkens van 13:00 – 18:00

Lokatie: Dominicanessenklooster, Heilige Geeststraat 22/24, 1540 Herne

Are we desperate? Where is our hero?

Prometheus Landscape II, de nieuwe voorstelling van Jan Fabre is er alweer eentje om in te kaderen. De grootsheid van Fabre zit hem in het feit dat zijn kunst altijd vernieuwt, maar ook steeds een vernieuwing is van zichzelf. Je herkent zijn hand aan de thema’s en de stijl, maar toch is het nooit hetzelfde. Hij geeft met zijn klassieke benadering weliswaar zijn visie op wat om ons heen gebeurt, zonder in clichés te vervallen. De dwepende muziek, het totaalspektakel met visuals die voltreffers zijn en performers die tot op het bot gaan maken van Prometheus Landscape II een parel die je niet wil missen. De première ging door in NY. Het is geweten dat dat voor nogal wat commotie zorgde. In dergelijk puriteins land kan het ook niet anders. Masturberende performers zijn niet vreemd in zijn werk. Wij zijn dat al een beetje gewoon, ook al blijft het confronterend. De scène wordt stilaan een habitat die zich steeds aan de metamorfose blootgeeft en die de dansers doorheen het hele werk creëren. Wanneer ze van het podium zijn verdwenen blijven hun sporen over, je kan als het ware aan de overgebleven scène de hele performance reconstrueren. Fabre gebruikt Goden en Titanen, die het beste en het slechtste in de mens naar boven halen. De heftigheid weerspiegelt de turbulente maatschappij die we vandaag bewonen. Vuur is passie, maar vuur maakt ook kapot. Instruire c’est détruire. Prometheus wordt opgevoerd als heidens symbool van de ontembare rebellie. Hij hangt als een christus aan een kruis van touwen, de hele voorstelling lang. Zand, brandende lucifers, brandblussers, levende Duracell konijnen, een zadel voor paarden zijn slechts een paar van de symbolen die het verhaal dragen. Liefde en passie, geschreeuw en gekerm, gezang … Het Gesamtkunstwerk in Fabres universum. Hij noemt zichzelf de krijger van de schoonheid, helemaal terecht. Hoe naakt, bestiaal en obsceen de beelden in sé zijn, de schoonheid blijft steeds aanwezig. It’s time to become sensible again.

Ford heeft een nieuwe interactieve campagne waar ik toch wel even dubbel van lig. De ultieme confrontatie: mannen en vrouwen nemen het tegen elkaar op, thema: autorijden. Zie bvb dit spotje – typisch … oh zo typisch.

Je kan er een Ford Focus winnen, of een weekendje weg in een Ford Focus of tickets voor het autosalon.

De heren zijn momenteel aan de winnende hand, reeds meer dan 3.770 punten bij het schrijven van dit bericht (de campagne loopt pas sinds vandaag) . De dames hebben er net iets meer dan 1.500. Vandaar: dames – klik even door naar de site en laat eens zien wat we kunnen. Ik ben er helemaal klaar voor!

Het klonk veelbelovend, namen als Arne Sierens, Titus De Voogdt, Johan Heldenbergh, Tom Vermeir, stevige namen dus dat moet wel wat geven. Van Sierens zijn we ook heel wat gewoon en een collega was zo enthousiast dat hij de uitvoering nog een keertje wil zien. De introductie in de brochure deed vermoeden dat we een emotionele broederschap zouden zien, meegesleurd zouden worden in een verhaal dat ons niet bekend is, maar helaas … het was minder spectaculair dan gedacht. Het is natuurlijk vaak zo dat – hoe meer reclame men maakt en hoe meer media aandacht, des te groter de verwachtingen. Maar toch moet ik objectief gesproken toegeven dat de dialogen vaak werkelijk saai waren. Men deed research bij de boeren. Wel, op zich vind ik dit fascinerend. Ik kan me voorstellen dat je daar een heleboel informatie en echte verhalen kan halen, die nadien voldoende stof geven ter representatie van een bepaalde wereld. Check bvb het fotoproject van Frederik Buyckx ‘The Last Farmers’ – dat spreekt toch helemaal tot de verbeelding, daar kan je toch écht iets mee doen. Gaat het nu eigenlijk over boeren of over een gilde, of over beide? Gardenia was een voorbeeld van een stuk waar de acteurs hun rol werkelijk doorleefden, ze waren ook die mensen. Maar bij De Pijnders mankeert dit absoluut. Eigenlijk zien we een bende marginalen, 30-ers, 40-ers misschien. Ik merk weinig ‘gilde’. Losse anecdotes, die samen eigenlijk niet echt een geheel vormen. Het is werkelijk zoeken naar een beetje samenhang, naar een boodschap, naar een mooi moment … Neen, Sierens kan echt veel beter. In de pers schrijft men nog: ‘Arne Sierens laat zien wat hij kan: het leven tonen zoals het is.’  Neen, geen enkele vorm van herkenning, geen beetje emotie, geen aanknopingspunt. Spijtig, maar op naar de volgende productie, jawel!

Sinds jaar en dag ben ik FAN van Liebaert Projects. Gery Van Tendeloo is zonder twijfel een van ’s lands meest visionaire kunstkenners – respect! Kortrijk – niet altijd bij de deur, maar deze is zeker de moeite om mee te pikken! Fijn sfeertje, leuke mensen, goeie kunst!

Liebaert Projects is een Stichting voor Hedendaagse Beeldende Kunst in Kortrijk. De vzw werd opgericht in 1998 en organiseert regelmatig tentoonstellingen, projecten en performances van hedendaagse kunstenaars. Voor die doeleinden werd een oud-industriëel pand aangekocht , dat geklasseerd werd en in renovatie is, gelegen Minister Julien Liebaertlaan 1 b 8500 Kortrijk.

http://www.liebaertprojects.be

Aankondiging van de nieuwe Liebaert Projects screening:

“Liebaert Projects” is extremely proud to invite you to the film screening of the artwork “Ourhouse 1,2 & 4” (2010-) from the brilliant British artist Nathaniel Mellors ( Doncaster, 1974). This film will be shown for the first time in Belgium. Artist Nathaniel Mellors has adopted the formal structure of a TV series: the work-in-progress Ourhouse will eventually consist of six episodes, the first three episodes being the central focus of the exhibition at the Liebaerthal, Kortrijk. Dutch subtitles.

Location: Liebaerthal, J. Liebaertlaan 1b, 8500 Kortrijk

Ourhouse was co-commissioned by De Hallen Haarlem and The British Art Show, and was made possible by generous financial support from the Dutch Film Fund and the Netherlands Foundation for Visual Arts, Design and Architecture.

Courtesy of the artist and Diana Stigter Gallery, Amsterdam

Admission fee: 7€ / Bar open from 19,30 h. See also www.liebaertprojects.be under ‘upcoming projects’.

Howest is op zoek naar een opleidingscoördinator voor de afstudeerrichting Devine.

Devine … het woord alleen al … Een Deviner – wat is dat? Dat kan je nalezen op deze pagina

Als Deviner kan je programmeren, maar ook grafisch mooi ontwerpen. Je mixt dus je rechter- en linkerhersenhelft dooreen en dat maakt van jou een Deviner! Speciale mensen die deviners … veel Macs natuurlijk, maken super knappe dingen … soit – overtuig jezelf en check de website. Wie op zoek is naar een nieuwe job en voeling heeft met Devine, moet beslist de vacature er eens op nalezen!

PS: het logootje op zich is echt cool!

Ten huize van de heer Jo Van de Sype is binnenkort nieuw werk te zien van Annouk Westerling. De titel van de tentoonstelling – De witte pauw – en bijhorende visual op de uitnodiging zijn erg veelbelovend. Nog niet zo lang geleden kreeg ik van de kunstenares een witte pauwenveer. Elke dag opnieuw verrast het object mij door de schoonheid ervan.

De witte pauw is geen gemanipuleerd beeld, maar behoort tot de directe leefwereld van Annouk. In de tuin van het ouderlijke huis loopt deze pauw elke dag te pronken met zijn hemelswitte staart, het toppunt van verleiding. De fotografie is verrassend – in die zin dat we tegenwoordig heel veel self made images zien die best artistiek ogen (hipstamatic app bvb) of foto’s die het rauwe, marginale leven in beeld brengen – vaak erg beklijvend, maar what’s new? Of nog: die super geposeerde beelden, settings die zo gekunsteld zijn waardoor de boodschap vervaagt of zelfs teniet wordt gedaan. Er is weinig goeie optimistische fotografie, weinig nieuws onder de zon en toch veel fotografie. Ik merk dat de kunstenares zich vaak woordelijk uitlaat over dat negativisme: ‘Waarom moet alles zo zwaarmoedig zijn?’. Ik geloof dat het moeilijker is om voor de optimistische fotografie te gaan zonder te vervallen in clichés of banaliteiten. En dat is de sterkte van de foto’s die Annouk zal tentoon stellen: één voor één krachtige, uitermate esthetische beelden. Beelden waarvan je zegt: dit is er één die ik in huis zou willen.

vrijdag 7 oktober 2011 vanaf 20:00

zaterdag 8 oktober 2011 van 13:00 – 18:00

Haaltert (ter bescherming van de privacy wordt het adres van de heer Van de Sype niet op de website gepost. U kan het verkrijgen via mail: info@joanna-et-ses-visiteurs.be

Kickass products, sustainably made with social impact.

Op Facebook verscheen het een paar keer, dit manifesto. Na wat research blijkt dit nochtans geen nieuw project te zijn, het manifesto bestaat al sinds 2009. Waarom het nu ineens via Facebook tourt weet ik niet, maar het lijkt me wel mooi om op deze blog te plaatsen.

Het project startte met een driekoppig team dat een t-shirts zou ontwerpen dat zowel aandacht heeft voor snit, stijl, duurzaamheid en functionaliteit én bestaat uit 100% gerecycleerd materiaal. Er kwam een zak schuin op het shirt langs de ribben heen, het t-shirt kreeg de naam Holstee Tee. Nadien begon het team nieuwe producten te ontwerpen, waaronder een gerecycleerde portefeuille, gemaakt van plastic zakken en kranten, gevonden in de straten van India.

Holstee begon als een droom die Mike, Dave & Fabian hadden om een lifestyle voor zichzelf te ontwikkelen, dat in het manifesto omschreven staat. Holstee ontwerpt en lanceert producten waarvan ze hopen dat het anderen helpt hun dromen te volgen. Mooi design moet leiden tot een betere wereld. Producten moeten een betekenis hebben.

Leuke cadeautjes van deze mannen te vinden op hun online shop! Soms wat prijzig, maar best origineel en inderdaad – met een verhaal. De sustainability trend blijft volop loeien.

Aldus begint het verhaal van NAO, een Braziliaans merk van casual shoenen tegen een heel faire prijs: The Legend says that, somewhere in the depths of the Minas Geraïs (arid region of Brazil) tired of walking barefoot and of hearing his poor mother answer NÃO at each of his requests to buy him a simple pair of shoes, little Adilson got into the habit of making his own footwear with colourful materials he found in the slums of Belo Horizonte. Over the years, his shoes became more and more beautiful. Today, a rumor goes around that Adilson is a happy man, as head of a small firm that produces thousands of multicoloured shoes every year for the enjoyment of all. When asked whether he had given a name to his shoes, Adilson would recall his mother’s words and invariably answer NÃO, with an enigmatic smile on his face… Thus was born the name NÃO, or at least that’s what the Legend says… Het was tijdens mijn promenade in Cannes dat ik de winkel ontdekte. Mooi gedurfd, tussen die high profile merken en couturiers. Via de online shop op de website kies je een hoofdkleur, en nadien één van de modellen. Zo creëer je je eigen schoenen, NAO beantwoordt op die manier aan de trend van het customizen. De schoenen zijn bovendien absoluut niet duur (49 en 69 euro), dus je kan naargelang je garderobe een aantal variaties maken en bestellen. Het merk vestig onze aandacht op het feit dat de schoenen gefabriceerd worden door volwassen en niet door kinderen in sweatshops, zoals we vaak denken – maar ook nog steeds gebeurt. We hechten er echter weinig belang aan eens we aan het shoppen zijn. In de wereld van de multinationals die alles regeren is dat niet steeds even evident. Dergelijke initiatieven als NAO helpen ons als kleine koper om met een gerust geweten op de draaimolen van de fashion mee te springen.